http://rezamaghsadi.blogfa.com/ fa blogfa.com Mon, 14 Dec 2009 09:25:18 GMT http://rezamaghsadi.blogfa.com/post-109.aspx <P align=center><A href="http://maghsadi.blogfa.com/post-18.aspx"><IMG style="WIDTH: 38px; HEIGHT: 157px" border=0 hspace=0 alt=اشعار align=baseline src="http://i39.tinypic.com/qz1994_th.jpg"></A>  <A href="http://maghsadi.blogfa.com/post-35.aspx"><IMG style="WIDTH: 38px; HEIGHT: 157px" border=0 hspace=0 alt=مقالات align=baseline src="http://i41.tinypic.com/65yjyr_th.jpg"></A>  <A href="http://maghsadi.blogfa.com/post-24.aspx"><IMG border=0 hspace=0 alt="کتاب ها" align=baseline src="http://i42.tinypic.com/rjmfew_th.jpg"></A>  <A href="http://maghsadi.blogfa.com/post-25.aspx"><IMG border=0 hspace=0 alt=تصاویر align=baseline src="http://i44.tinypic.com/15qrj48_th.jpg"></A></P> <P align=center><STRONG>جدیدترین ها:</STRONG></P> <P align=center><A href="http://maghsadi.blogfa.com/post-174.aspx">«سیما جان»* </A>  <FONT size=1><FONT color=#ff0033>مااینجانخواهیم ماند     </FONT><FONT color=#cccccc>رضا مقصدی به محمد عاصمی</FONT></FONT></P> <P align=center><A href="http://maghsadi.blogfa.com/post-174.aspx">قيام ِ قامت ِاين باغ را تماشا کن</A></P> <P align=center><IMG style="MARGIN-LEFT: 2px; MARGIN-RIGHT: 3px" alt="" src="http://www.blogfa.com/layouts/sormeh/puce_menu.gif" width=7 height=7><A href="http://maghsadi.blogfa.com/post-172.aspx">"من، گياهی ريشه در خويش ام"، رضا مقصدی</A> <A href="http://maghsadi.blogfa.com/post-172.aspx"><IMG border=0 hspace=0 alt="" align=baseline src="http://i38.tinypic.com/kckoz6_th.jpg"></A></P> <P align=center><A href="http://maghsadi.blogfa.com/post-171.aspx">دیشب تمام چهره ی آیینه، اشک بود</A></P> <P align=center><A href="http://rezamaghsadi.blogfa.com/post-104.aspx">سهراب را صدای صميمانه، سرخ کرد </A></P> <P align=center><A href="http://maghsadi.blogfa.com/post-169.aspx">صدای نا ميرا - به خاطرۀ چاک چاک ِ سعيد سلطانپور</A></P> <P align=center><A href="http://maghsadi.blogfa.com/post-168.aspx">دریا نوید ِ سبز ِ "ندا" را شنیده است</A></P> <P align=center><A href="http://maghsadi.blogfa.com/post-167.aspx">در روزگارِ خار، گلی پروريد و رفت</A></P> <P align=center><A href="http://maghsadi.blogfa.com/post-166.aspx">درسینه ی صبور ِ ما، سی سال غم نشست</A></P> <P align=center><A href="http://maghsadi.blogfa.com/post-165.aspx">به خاطره ی شورانگیز ِ بیژن ترقی</A></P> <P align=center><A href="http://maghsadi.blogfa.com/post-164.aspx">بپوش پیرهن ِ بی قرار ِ آبی را</A></P> Mon, 14 Dec 2009 09:25:18 GMT http://commenting.blogfa.com/?blogid=rezamaghsadi&postid=109 rezamaghsadi http://rezamaghsadi.blogfa.com/post-109.aspx http://rezamaghsadi.blogfa.com/post-108.aspx <strong><font size="3" color="#ff0033">«سیما جان»* </font></strong> <p><strong><font color="#ff0033"><font size="3">مااینجانخواهیم ماند  </font>         </font><font color="#cccccc">رضا مقصدی به محمد عاصمی</font></strong></p><p align="center"><a href="http://i38.tinypic.com/2pzhgxu.jpg"><img height="309" width="480" src="http://i38.tinypic.com/2pzhgxu.jpg" /></a></p><p dir="rtl"> </p> <p dir="rtl">ازنخستین نامه ای که برایت خط کردم تا این نامه، سال های زیادی می گذرد. سال هایی که از زخم وُ زنجیر، از فراز وُ فرود ِ عاطفه های سربلند، از پیروزی های نه چندان دلخواه، از شکست های استخوان سوز ِ جانکاه، از غم ِ غریب ِ غربت گذر کرده اند.</p> <p dir="rtl">امروز که به حیرت، به سال های رفته، در می نگرم از آن نامه ی نخست تا این نامه، و از نحستین شعری که از من در "کاوه" چاپ کرده ای، چهل سال می گذرد. یادت می آید؟ گمان نمی کنم.</p><p align="center" dir="rtl"><img height="14" border="0" width="147" style="width: 218px; height: 152px;" alt="رضا مقصدی و محمد عاصمی Reza Maghsadi & Mohammad Asemi" src="http://www.alefbe.com/Asemi_Maghsadi.jpg" /></p><p dir="rtl">خوب یادم نیست نخستین بار کِی و در کجا با نامت آشنا شده ام. اما این را می دانم که آشنایی با نامت، همزمان با زبانه گرفتن ِ آتش ِ عاطفه های انسانی در من بوده است. آتشی که از دیروز -دیروز ِ دور دست- تا هنوز در من، دامن گستر است.</p> <p dir="rtl">یادم هست در آن سال ها به جستجوی نام وُ نشانه ات و نام هایی از این دست، نشریات ِ پیش از مرداد 32 را با شوقی سرشار ورق می زدم تا مگر رد ِ پایی از تو و کسانی چون تو را در آن ها بیابم. شاید نسیم طراوتی تازه، به جوانه های جانم بنشیند و پائیز وُ بی برگی از میان برخیزد.</p> <p dir="rtl">این بود وُ بود تا «سیماجان» ترا یافتم. کتابی کوچک با عاطفه های بزرگ که همواره همراهم بود و وقت وُ بی وقت، در خانه وُ مدرسه، در کوچه وُ بازار، در محفل های دوستانه گشوده می شد. و با هم، دستا دست از کوچه باغ های عاطفه های پُرشور، از نور، ازغرور عبور می کردیم و من از زبان آن  تازه- تازه، سوز ِ شعله های پنهان ِ جان را می شناختم وُ آرام- آرام پا به گستره ی این دنیای شگفت می گذاشتم.</p> <p dir="rtl">هر چند دوران جوانی، زمان ِ شادی وُ سر مستی ست اما من این دوره را به شادمانی وُ سر مستی، سپری نکرده ام. شاید بی آنکه خود بدانم وارث ِ آرزوهای به بار ننشسته، غرورهای شکسته و عاطفه های آتش گرفته بوده ام. وگرنه دلیلی نداشت در جوانسالی که هر چه رنگی از شوخی وشنگی دارد "سیماجان"ات آنگونه مرا به دلخستگی وُ شیدایی، به دنبال داشته باشد و آنجا که از انسان های دلخواه، از آه، از تب وُ تاب های شورانگیز سخن می گفت آتش به جان ِ جوان ِ من در افکنَدَ.</p> <p dir="rtl">خوب یادم نیست «سیماجان»ات تا کِی با من بود و در چه هنگام، سیمای صمیمانه اش در گرد وُ غبار ِ سالهای حادثه، پنهان گشت.</p> <p dir="rtl">اما به یاد می آورم وقتی که خشم ِ خروشان ِ جوانانه در زبان وُ زندگی ِ ما راه یافت و فریاد های سیلواره ی ما «دیوار یا سیم ِ خاردار» نمی دانست و هر چه را از زشت وُ زیبا -هرچند صادقانه اما گیج وُ گنُگ- می سوخت وُ خاکستر می کرد، یکچند چهره ی «انعطاف»پذیر ِ آن نیز از چشم های ما پنهان ماند.</p> <p dir="rtl">اما من -و به یقین کسانی دیگر- هرگاه در فاصله ی دو خشمفریاد ِ حادثه بار، کمر راست می کردیم، چهره ی پُر عاطفه ی «سیما »یت از میان ِ آن همه هیاهوی تاریک، به روشنی بر ما می تابید و از دوردست، دستی به دوستی، به جانب ِ ما تکان می داد.</p> <p dir="rtl">اگر بگویم: «سیماجان» برای من، برای نسل من –که دل به آرزوهای آبی بسته بود- به لحاظ ِ حضور ِپرشور ِ عاطفه های ناب در آن،  آن زمان نقطه ی عطفی بود، باور کن!</p> <p dir="rtl"> «سیماجان! آرزوهای بشری نباید محدود باشند وگرنه خواهند پوسید وُ خاکستر خواهند شد. جلوی سیل را نمی توان گرفت. صدای توفان را نمی توان پوشاند و بر عشق های بزرگ و پاک نمی توان سدی بست ولو اینکه این سد از خون وُ آتش باشد. آرزوها از خاکستر شان نیز به وجود خواهند آمد». آرزو های تو به ققنوس ِ افسانه ای شباهت می بردند که از درون ِ خاکسترشان دو باره و هزار باره سر بر می آوردند وُ بال می گشودند. برای دلی که حضور ِ خورشیدی درخشان را به انتظار نشسته بود انگار هیچ چیزی مطمئن تر از آرزوها ی پاک و تابناک نبود. می دانستم آرزوهایی از این دست، تکیه گاهی استوار وُ زیباست و هر چیز زیبا شایسته ی دلباختن است.</p> <p dir="rtl">به گفته ی همولایتی ِ ارجمندت« نیما »:</p> <p dir="rtl"> </p> <p dir="rtl"><strong>آنکه نشناخته زیبایی را   </strong></p> <p dir="rtl"><strong>نیست زیبایی، در هیچ کجاش</strong></p> <p dir="rtl"> </p> <p dir="rtl">با چنین معیاری از زیستن بود که آرزو مندانه پای در راهی گذاشتم که زندگی را نه تنها برای خویش بلکه برای جامعه ی بشری زیبا می خواستم و می خواهم و با همه ی آواری که بر جان و جهانم ریخته شد هنوز نیز براین باورم: داشتن آرزوهایی از این دست، به زندگی معنا می بخشد و هستی را از مفاهیم انسانی، سر شار خواهد کرد و گرنه به گفته ی سعدی:</p> <p dir="rtl"> </p> <p dir="rtl"><strong>« چه میان ِ نقش ِ دیوار وُ میان ِ آدمیت»</strong></p> <p dir="rtl"> </p> <p dir="rtl">درآن سالها در هوای خاکستری لاهیجان و لنگرود هر صفحه ای از «سیماجان»- روشن و تابناک- با جانم ورق می خورد. چندان که زمزمه های زلال آن، جان ِ جوانم را با عطر ِ عاطفه های انسانی پیوندی پایدار می زد و چونان جوشنی اطمینان آفرین مرا از میدان ِ کارزار های غمگین ِ زمانه، گذر می داد و تب و تاب های درونت را به تب و تاب های درونم می پیوست.</p> <p dir="rtl">«تب کرده ام. گرمای سوزنده ای از درونم شعله می کشد.  غیر از تب، آتش ِ دیگری نیز در جویبار ِ کبود شریان هایم می لغزد. این آتشی است که اسم آن را غم گذاشته ام. این غم سالهاست که درونم را می کاود و به هستی ِ پُر ما جرایم چنگ می اندازد و پیکرم را در دست استخوانی اش می فشارد. این تب سالهاست که مرا می گدازد.</p> <p dir="rtl">تب عشق، به هر چه زیباست، به هر چه خوب و به هر چه پاک است. تو خوب می دانی« سیماجان » که یک دریا اشک و رنجم. دریایی که طغیان خواهد کرد...».</p> <p dir="rtl">ومن که تنها چند صدا با بندر« چمخاله » و موج های سر بلندش فاصله داشتم، معنای ِ مُستعار ِ طغیان ِ آن دریای درون را در می یافتم و خود را -درخیال- به دریای طغیانی ات می انداختم وبه زمزمه با خود می خواندم:</p> <p dir="rtl"> </p> <p dir="rtl"><strong>موجیم که آسودگی ِ ما عدم ماست</strong></p> <p dir="rtl"><strong>ما زنده از آنیم که آرام نگیریم</strong></p> <p dir="rtl"> </p> <p dir="rtl">ترا به تنهایی، نماد ِ ابر ِ دنباله دار ِ یک نسل می شناختم با همه ی سرشت وُ سرنوشت ِ بارانی اش.</p> <p dir="rtl">هر چند همچون مظاهر ِ زنده ی زندگی، زمینی بودی اما انگار آسمان، بار ِ امانتی را بردوش ِ استوارت گذاشته بود تا جایی که در این میان، ترا از برداشتن بار دیگران نیز اِبایی نبود. به یقین، معنای مهربان ِ شعر« نیما » بر تو می تابید:</p> <p dir="rtl"> </p> <p dir="rtl"><strong>«ماهمه، بار به دوشان ِ همیم »</strong></p> <p dir="rtl"><strong> </strong></p> <p dir="rtl">« سیماجان! نه آتشم، ونه اشکم. سیاهی ِ اندوهم که بسان ِ ابری تیره می بارم و آنسان که دیده ای زیر رگبار هایم سرخی ِ گل های عشق را می پرورانم... تو خوب می دانی که من هرگز جز با خنده های اشک نخندیده ام  ولی همیشه لبخندی بوده ام که با فروتنی بسیار لبها را بوسیده ام. دلم می خواست یک نت ِ موسیقی باشم و در هر قلبی آشیان کنم و بدانم که چگونه باید بلرزانم».</p> <p dir="rtl">«همه ی لرزش دست و دلم» درآن سال ها از آمیختن آئینه وارم با معنای مهربان ِ مفاهیمی از این دست بود و بی شک آن نت ِ موسیقی ِ دلخواهت بر جان های شیفته ی آن روزگار هنوز نیز به یادگار مانده است.</p> <p dir="rtl">اندوه ِ سیاه ِ تنهایی های تو دست از سرم برنمی داشت و مرا همسایه ی دیوار به دیوار ِ تنهایی های دامنه دار  تو می کرد و بر سئوال های سردم پاسخ های سردتر می گذاشت و نمی دانستم درد ِ تنهایی های تو از چیست؟ یا از کیست؟ اما زمانی که خود به چنین اندوه ِ سیاهی دچار آمدم دانستم در تنهایی های تو، رازی نا گفته خفته بود که رندانه نخواستی پرده از سیمایش در افکنی و شاید در خلوت خاموش ِ خویش بار ها گفته باشی:</p> <p dir="rtl"> </p> <p dir="rtl"><strong>« که من آن راز، توان دیدن وُ گفتن نتوان»</strong></p> <p dir="rtl"> </p> <p dir="rtl">" سیماجان ! حق با توست من همیشه تنهایم. اما تنهایی های من تنها نیستند. دردنیای تنهایی خود شور و غوغایی دارم. این سکوت و خاموشی، توفان می زاید. در ابرهای سیاه، رعد می غرٌد و برق می خندد. من هم مدت ها ابر آلودم. آسمان اندیشه ام گرفته و درهم است. اما تو خوب می دانی که این آسمان خواهد بارید و پس از باریدن، گل های سرخ عشق و امید را خواهد رویاند. آسمان اندیشه ام خلق می کند و می آفریند. ابر است و می بارد. « سیماجان »! بخند! بخندیم!</p> <p dir="rtl">زیرا شب ِ تاریک را باید درخشان ساخت و تنهایی را به غوغایی شور انگیز بدل کرد».</p> <p dir="rtl">آیا یکی از جلوه های آن غوغای شور انگیز، اجرای "دکلمه"ی شعر پر ماجرایت: «اشک هنرپیشه» با صدای هوش رُبای ِ شاهین سرکیسیان نبود که نسل ما را به نوعی مُبتلای خویش کرده بود؟</p> <p dir="rtl">شعری که شهر به شهر دست به دست و سینه به سینه ورق می خورد و ساعات ِ انشاء  مدرسه ها را از عطر ِ عاطفه های سر بلند خویش می آکند؟</p> <p dir="rtl">تا جایی که هنوز وقتی گوش به دیوار ِ زمان می خوابانم صدای فریبای "فریده" از لاهیجان وصدای صمیمی ِ"سیما " از لنگرود به گوش می رسد:</p> <p dir="rtl"> </p> <p dir="rtl"><strong>"ِگریم تمام شده بود</strong></p> <p dir="rtl"><strong>هنرپیشه، آماده ی رفتن به صحنه بود</strong></p> <p dir="rtl"><strong>خبر مرگ ِ کودکش را شنید..."</strong></p> <p dir="rtl"> </p> <p dir="rtl">آری، این نامه ها که "مظهر دردهای عمیق و سوزان" یک نسل است به نسلی دیگر انتقال یافته بود.</p> <p dir="rtl">نسلی که دست افشان وُ پای کوبان می رفت تا کام یابی ها وُ نا کامی ها، یأس ها و امیدهای تازه ای را خود به تجربه بنشیند. نسلی که باران و عشق را دوست می داشت و از بی باری وُ بی برگی، بیزار بود و دریگانگی های شور انگیز «به یکی آری» می مُرد «نه به زخم ِ صد خنجر»</p> <p dir="rtl">و«طلسم ِ دروازه اش  کلام ِ کوچک دوستی بود».</p> <p dir="rtl">سطرهای درخشان ِ « سیما جان » را معمولاً به خاطر داشتم و گهگاه اینجا و آنجا از سر ِ نیاز- به رمز و راز- برزبانم جاری می شد. اما نمی دانم چرا این سطر که آغاز گر ِ یکی از نامه هایت بود بیش از همه ترجیع بند ِ گفتاریم شده بود.:«آنها که گریختند ناچار روزی باز خواهند گشت».</p> <p dir="rtl">باید اقرار کنم در آن زمان به مفهوم ِ درد ناک ِ «گریختن» توجهی عمیق نداشتم. یعنی نمی دانستم در این کلام، تا چه مایه، معنا منزل کرده است. تنها اندوه ِ شاعرانه ای که در این سطر ِ غمگنانه، خانه کرده بود، خیمه در احساسم می زد.</p> <p dir="rtl">هر چند بعد ها در "گریختن"، رنج ِ دل کندن های ناخواسته از یار ودیار را به درستی دریافتم اما بی توجه به بازی ِ چرخ وشوخی ِ تلخ سر نوشت هرگز گمان نمی کردم یک روز نسل من- این وارثان ِ سالهای سوخته – با حنجره ای تلخ تر از نسل پیش با خود به زمزمه بنشیند:</p> <p dir="rtl"><strong>«آنها که گریختند نا چار روزی باز خواهند گشت»</strong></p> <p dir="rtl"> </p> <p dir="rtl">--------------------------------------------------------</p> <p dir="rtl">* «سیما جان» نام مجموعه نامه های محمد عاصمی است که پنجاه سال پیش نخست در مجله "امیدایران" نشریافت و پس از آن به کوشش زنده یاد محمود تفضلی به صورت کتاب جیبی منتشر شد.</p> <p dir="rtl"> </p> <p dir="rtl">کلن 02 فوریه 2009</p> <p> </p> Mon, 14 Dec 2009 09:24:18 GMT http://commenting.blogfa.com/?blogid=rezamaghsadi&postid=108 rezamaghsadi http://rezamaghsadi.blogfa.com/post-108.aspx http://rezamaghsadi.blogfa.com/post-106.aspx  </P> <P><A href="http://maghsadi.blogfa.com/post-173.aspx"><FONT face="arial, helvetica, sans-serif" size=5><STRONG>قيام ِ قامت ِاين باغ را تماشا کن</STRONG></FONT></A></P> <P> </P> <P><STRONG><FONT face="arial, helvetica, sans-serif" size=4>درون ِ سينه ی ما عشق را تماشا کن<BR>بيا دوباره تو با آينه ، مُدارا کن</FONT></P> <P><FONT face="arial, helvetica, sans-serif" size=4>***</FONT></P> <P><FONT face="arial, helvetica, sans-serif" size=4>سلام ِ ساحل ِ ما را به موج ها برسان<BR>مرا ترانه سُرای ِ صدای دريا کن</FONT></P> <P><FONT face="arial, helvetica, sans-serif" size=4>***</FONT></P> <P><FONT face="arial, helvetica, sans-serif" size=4>اگر که زمزمه ی اين زمانه، زيبا نيست<BR>زمانه را به تپش های تازه، زيبا کن</FONT></P> <P><FONT face="arial, helvetica, sans-serif" size=4>***</FONT></P> <P><FONT face="arial, helvetica, sans-serif" size=4>بيا ترانه ی تابان ِ صبح ِ پنجره را<BR>سرود ِ رود ِ غم آلود ِ حنجره ها کن</FONT></P> <P><FONT face="arial, helvetica, sans-serif" size=4>***</FONT></P> <P><FONT face="arial, helvetica, sans-serif" size=4>که ِ گفته است که گم گشته است عاطفه ام؟<BR>مرا ميان ِ غزل های ناب، پيدا کن</FONT></P> <P><FONT face="arial, helvetica, sans-serif" size=4>***</FONT></P> <P><FONT face="arial, helvetica, sans-serif" size=4>ببين طنين ِ صدای صميمی ِ ما را<BR>دری برای صداهای تازه تر، وا کن</FONT></P> <P><FONT face="arial, helvetica, sans-serif" size=4>***</FONT></P> <P><FONT face="arial, helvetica, sans-serif" size=4>اگر به شاخه ی ما برف های بهمن ريخت <BR>شکوفه های فروبسته را شکوفا کن</FONT></P> <P><FONT face="arial, helvetica, sans-serif" size=4>***</FONT></P> <P><FONT face="arial, helvetica, sans-serif" size=4>من از سُلاله ی دلبستگان ِ بارانم<BR>به جان ِتشنه ی من ، جشن ِ آب برپا کن</FONT></P> <P><FONT face="arial, helvetica, sans-serif" size=4>***</FONT></P> <P><FONT face="arial, helvetica, sans-serif" size=4>شمال، از نفس ِ واژگان ِ من، سبز ست<BR>تو رمزوُ راز ِ مراَ پيش برگ، اِفشا کن</FONT></P> <P><FONT face="arial, helvetica, sans-serif" size=4>***</FONT></P> <P><FONT face="arial, helvetica, sans-serif" size=4>شبانه، منتظر ِ آفتاب ِ صُحبدمم<BR>برای من، سفر ِ نور را مُهیّا کن</FONT></P> <P><FONT face="arial, helvetica, sans-serif" size=4>***</FONT></P> <P><FONT face="arial, helvetica, sans-serif" size=4>سر ِ سپيده ی فردای ِ ما سلامت باد<BR>سپيده را به غزل ، ميهمان ِ فردا کن</FONT></P> <P><FONT face="arial, helvetica, sans-serif" size=4>***</FONT></P> <P><FONT face="arial, helvetica, sans-serif" size=4>تمام ِ عاطفه ام عطر ِ عاشقانه گرفت <BR>دل ِ متين ِ مرا ميزبان ِ رؤيا کن</FONT></P> <P><FONT face="arial, helvetica, sans-serif" size=4>***</FONT></P> <P><FONT face="arial, helvetica, sans-serif" size=4>مگو به داس، سخن گفته اند با گل ياس<BR>قيام ِ قامت ِ اين باغ را تماشا کن</FONT></P> <P></STRONG> </P> Fri, 30 Oct 2009 19:38:00 GMT http://commenting.blogfa.com/?blogid=rezamaghsadi&postid=106 rezamaghsadi http://rezamaghsadi.blogfa.com/post-106.aspx http://rezamaghsadi.blogfa.com/post-104.aspx   <P></P> <P align=center><IMG style="WIDTH: 545px; HEIGHT: 119px" height=151 alt="" hspace=0 src="http://i35.tinypic.com/4vp8wl.jpg" width=709 align=baseline border=1></P> <P dir=rtl><FONT size=4>در آرزوی عاطفه وُ آب، زیسته  ست</FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=4>جانی که از جوانی ی سرشار، سبز بود.</FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=4>در جنگلی که در گذر ِ باد های سرد </FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=4>از دیر تا هنوز، نَفَس می کشد به درد </FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=4>                                در سایه ی ترانه ی مهتاب زیسته ست</FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=4>تا باد از کنار ِ ما ناشاد بگذرد.</FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=4>سهراب را صدای صمیمانه، سرخ کرد</FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=4>وقتی که در برابر ِ چشم ِ بهاره اش </FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=4>پاییز ِ روزگار</FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=4>آتش به جان ِ تاره ی آوازها کشید</FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=4>او خواند آنچه را که به دل عاشقانه دید</FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=4>                                        آن دل که با جوانه ی بی تاب زیسته ست.</FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=4> </FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=4>پیغام ِ پَهنه گُستر  ِ مرگِ تگرگ را </FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=4>سهراب با ترانه ی تابان ِ تازه اش </FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=4>بر سینه ی سپیده ی فردا نوشته است.</FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=4> </FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=4>"تهمینه" را چه غم </FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=4>یک باغ، بر حماسه ی یک گل، سلام کرد</FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=4>باغی که واژه های شکوفای ِ شاخه اش </FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=4>زیبایی ی شناور ِ شمشاد ِ شاد را </FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=4>شور ِ کلام کرد. </FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=4> </FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=4>زبیاست زندگی</FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=4>باور کن ای سپیده ی فردای سربلند!</FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=4>با ماست زندگی.</FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=4>شادا دلی که در تپش ِ آب وُ آینه</FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=4>                همچون دل ِ شکفته ی سهراب زیسته ست.</FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=4> </FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=4> </FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=4>                                        28 تیر 88</FONT></P> <P dir=rtl align=left>                                <A href="mailto:Reza.maghsadi@gmx.de">Reza.maghsadi@gmx.de</A></P> <P dir=rtl align=left> </P> <P align=left><B> </B></P> <P align=left> </P> Mon, 21 Sep 2009 16:31:18 GMT http://commenting.blogfa.com/?blogid=rezamaghsadi&postid=104 rezamaghsadi http://rezamaghsadi.blogfa.com/post-104.aspx http://rezamaghsadi.blogfa.com/post-97.aspx <P dir=rtl><STRONG><A href="http://fa.wikipedia.org/wiki/%D8%B3%D8%B9%DB%8C%D8%AF_%D8%B3%D9%84%D8%B7%D8%A7%D9%86%E2%80%8C%D9%BE%D9%88%D8%B1"><FONT color=#ff9933 size=3></FONT></A></STRONG> </P> <P dir=rtl align=center><IMG style="WIDTH: 538px; HEIGHT: 226px" height=222 alt="سعید سلطانپور" hspace=0 src="http://i26.tinypic.com/2hn3w3b.jpg" width=486 align=baseline border=1></P> <P dir=rtl><FONT size=3>هم اينک، سيمای صميمی ِ سعيد سلطانپور پيش چشم من است. امواج انسانی، در خيابان جام جم تهران اورا در حلقه ی مهربانش فرا گرفته است. قامت بلند وُ سپيدی موی وُ سياهی ِ لباسش از دور ديده می شود.<BR>در ميان ِ هيجان ِ جان های شوريده – آرام وُ آهسته – با لبخندی کم رنگ به پيش می آيد. گهگاه – با مکثی کوتاه – سرش رابه سمت ِ سئوالی برمی گردا َند. سيلاب ِ جمعيت – دمبدم – سرريز می کند. مردم او را چونان نگينی در ميان گرفته اند.<BR>از ميان شاعران مشروطه شايد تنها عارف قزوينی از چنين حمايتی بهره مند است.<BR>سر انجام، جمعيت راه باز می کند. سعيد – شور انگيز و حماسه وار – در نم نم ِ نوازشهای نازک ِ باران ِ شبانگاهی و در ميان ِ کف زدن های دنباله دار به پشت ِ"تريبون انستيتو گوته" راه می يابد. به يقين می داند: «تنها صداست که می مانَّد».<BR>آنگاه آرام و آهسته می خوانّد :<BR><EM>دانی که چنگ و عود چه تقرير می کنند</EM></FONT><I><BR><EM><FONT size=3>پنهان خوريد باده، که تعزبر می کنند</FONT></EM></I><FONT size=3> <BR>سپس شوريده وُ شعله ور فرياد می کشد: (با کشورم چه رفته ست)</FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3>ديری نمی گذرد در سال شصت در شب ِ داماديش به دام ِ جانيان ِ تازه از راه رسيده می افتد و در اندک مدتی صدای سپيدش سوراخ سوراخ می شود و از بلندای ِ خود، فرومی افتد. اما نمی ميرد.<BR>خانه به خانه. سينه به سينه. مرز به مرز، قد، راست می کند.<BR>اکنون همين جاست. در درون ِ خون ِ ماست.<BR>بالنده تر وُ شکوفاتر، مرا. ترا. مارا به نام می خوانَد.<BR>صدا در صدايش می دهم وُ می خوانم:</FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3><STRONG><I>"با کشورم چه رفته ست"</I></STRONG><EM></EM></FONT></P> <P dir=rtl><FONT face="arial, helvetica, sans-serif" color=#ffcc33 size=5><STRONG>به خاطرۀ چاک چاک ِ<BR>سعيد سلطانپور</STRONG></FONT></P> <P dir=rtl><STRONG><FONT size=3>آغاز ِ خاطرات ِ من از توست</FONT></STRONG><B><BR><FONT size=3><STRONG>آواز ِ غمگنانه ی اين دل، نيز.</STRONG><BR><STRONG>ديشب که در گلوی گياه ِ من</STRONG><BR><STRONG>بار ِ دگر صدای تو گل داد</STRONG><BR><STRONG>دانستم:</STRONG><BR><STRONG>تا خاک ِ من</STRONG><BR><STRONG>از زخم ِ دير ساله ی اهريمن</STRONG><BR><STRONG>خنياگر ِ خزان ِ درخت است</STRONG><BR><STRONG>من، همصدای سبز ِ تو خواهم ماند.</STRONG><STRONG></STRONG></FONT></B></P> <P dir=rtl><B><BR><FONT size=3>بگذار بر دريچه ی تاريکم<BR>آهنگ ِ ماه نباشد.<BR>بگذار چشمه ام<BR>از سنگلاخ ِ تيره ی اندوه بگذرد.<BR>شادابی ِ شکوفه ی آن آرزوی دور<BR>رؤيای نازنين ِ مرا رنگ می زند.</FONT></B></P> <P dir=rtl><B><BR><FONT size=3>هر جا پرنده ای<BR>دلخسته ی کرشمه ی باغ است <BR>هر جا دلی<BR>پژواک ِ تابناک ِ چراغ است<BR>هرجا سپيده ای<BR>پيغام ِ روسفيدی ِ روز است <BR>آواز ِ ارغوان ِ تو جاری ست.</FONT></B></P> <P dir=rtl><B><FONT size=3>در جاری ِ هميشه ی آن جويبار ِ نور<BR>جان ِ من وُ جوانه ی شاداب ِ تو يکی ست.</FONT></B></P> <P dir=rtl><FONT size=3><B>ديشب ترا دوباره صدا کردم<BR>يعنی:<BR>تاريکی ِ کرانه ی ما را، ستاره وار!<BR>بار ِ دگر ترانه ی شفاف ِ تو شکست.<BR>وقتی که از بلندی ِ جانت<BR>فرياد برکشيدی: <BR>"با کشورم چه رفته ست!"</B>**</FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3>ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ<BR><EM>* کانون نويسندگان ايران (در تبعيد) در شانزدهم آبان ماه </EM><EM>۱۳۷۶</EM><EM>جشنواره ی سی امين سال تأسيس کانون نويسندگان ايران را در کلن (آلمان) برگزار کرد. اين شعر و نوشته در آن جا خوانده شد.</EM></FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3><I>** از سعيد سلطانپور</I> </FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3> </FONT></P> Fri, 28 Aug 2009 19:57:18 GMT http://commenting.blogfa.com/?blogid=rezamaghsadi&postid=97 rezamaghsadi http://rezamaghsadi.blogfa.com/post-97.aspx http://rezamaghsadi.blogfa.com/post-94.aspx <P dir=rtl><B><FONT face="arial, helvetica, sans-serif" color=#00ff00 size=4>دریا نوید ِ سبز ِ "ندا" را شنیده است</FONT></B></P> <P dir=rtl align=center><FONT face="arial, helvetica, sans-serif" size=4></FONT></P><B></B> <P dir=rtl align=center><FONT face="arial, helvetica, sans-serif" size=4><IMG style="WIDTH: 69px; HEIGHT: 249px" height=286 alt="" hspace=0 src="http://3.bp.blogspot.com/_jZWOWgzTFhY/SnE-pWnujWI/AAAAAAAAJC0/b1WGm7J7tM8/s400/Parcham-Iran-2.JPG" width=111 align=baseline border=1> <IMG style="WIDTH: 267px; HEIGHT: 251px" height=164 alt="" hspace=0 src="http://3.bp.blogspot.com/_jZWOWgzTFhY/SnE_x9ykBMI/AAAAAAAAJDE/PCfw-3b864I/s400/NEDA2a.jpg" width=215 align=baseline border=1> <IMG style="WIDTH: 147px; HEIGHT: 235px" height=219 alt="" hspace=0 src="http://1.bp.blogspot.com/_jZWOWgzTFhY/SnFUbWYUsVI/AAAAAAAAJEM/pZV0V_N6H7Y/s400/Iran-e+Forouzaan.jpg" width=129 align=baseline border=1></FONT></P> <P dir=rtl><FONT face="arial, helvetica, sans-serif" size=4>زیبایی ِ زمانه صدا می زند ترا <BR>از هر طرف، ترانه صدا می زند ترا<BR><BR>****<BR><BR>در جان ِ این درخت ِ تناور روانه باش!<BR>شادا که هر جوانه صدا می زند ترا <BR><BR>****<BR><BR>خورشید را بگو که بگوید به ارغوان :<BR>این ماه هم شبانه صدا می زند ترا <BR><BR>****<BR><BR>آئینه را به جانب ِ فریادها گرفت <BR>هر کس که عاشقانه صدا می زند ترا <BR><BR>****<BR><BR>چشم ِ "ندا" ی توست که سرشار ِ انتظار<BR>اینگونه غمگنانه صدا می زند ترا <BR><BR>****<BR><BR>صورتگر ِ صمیمی ِ یک نسل ِ سوخته ست<BR>این دل، که صادقانه صدا می زند ترا <BR><BR>****<BR><BR>فرهاد، زنده باد که از بیستون ِ عشق <BR>شیرین وُ شادمانه صدا می زند ترا <BR><BR>****<BR><BR>این فصل ِ تازه یی ست که آغاز گشته است<BR>با اینهمه نشانه صدا می زند ترا <BR><BR>****<BR><BR>ای دل به هوش باش که در اوج ِ موج ِ درد <BR>دریا درین میانه صدا می زند ترا<BR><BR>****<BR><BR>عشق ست با ترانه ی تابانِِِِ ِ آینه <BR>از هر کجای خانه صدا می زند ترا<BR><BR>****<BR><BR>آتش به جان ِ عاشق ِ آن باغ، می کشَد<BR>شوری که شاعرانه صدا می زند ترا<BR><BR>****<BR><BR>دریا، نوید ِ سبز ِ "ندا" را شنیده است<BR>این موج ِ بیکرانه صدا می زند ترا<BR><BR>****<BR><BR>تنها صدای توست که می مانَد این زمان<BR>این است این زمانه صدا می زند ترا <BR><BR><BR><BR>کلن 04.07.2009 <BR></P></FONT> Thu, 23 Jul 2009 04:11:18 GMT http://commenting.blogfa.com/?blogid=rezamaghsadi&postid=94 rezamaghsadi http://rezamaghsadi.blogfa.com/post-94.aspx http://rezamaghsadi.blogfa.com/post-92.aspx <FONT face="arial, helvetica, sans-serif" color=#ff9900 size=5><STRONG></STRONG></FONT>  <P></P> <P><FONT face="arial, helvetica, sans-serif" color=#ff9900 size=5><STRONG><IMG alt="در روزگار خار، گلی پرورید و رفت" hspace=0 src="http://i33.tinypic.com/9fxtz8.jpg" align=baseline border=0></STRONG></FONT></P> <P><FONT face="arial, helvetica, sans-serif" size=5>آواز را برای تو می‌خواند<BR>وقتی که در گلوی تو ديوارها نشست.<BR>پرواز را برای تو می‌خواست<BR>وقتی پرندگانِ صميمی <BR>در پشتِ خاطراتِ مه‌آلود، گم شدند.</FONT></P> <P><FONT face="arial, helvetica, sans-serif" size=5></FONT></P> <P><FONT face="arial, helvetica, sans-serif" size=5>رو، سویِ روشنايیِ يکدست، می‌شتافت<BR>آنجا که شب، قصيده‌ی تاريکِ درد بود.<BR>در پایِ خاکهای تَرَک خورده <BR>دستی به رویِ ساقه‌ی افسرده می‌کشيد<BR>تا نسلِ آب و آينه و آهِ تازه را <BR>مهمانِ شادمانِ درختانِ تَر، کنَد.</FONT></P> <P><FONT face="arial, helvetica, sans-serif" size=5>با ما – به وای وای – سرودی سياه خواند<BR>وقتی کليدِ خانه‌ی ما در شبی بلند <BR>با کوچه های خاطره، گم گشت.</FONT></P> <P><FONT face="arial, helvetica, sans-serif" size=5>پاييز را زشاخه فرو می‌ريخت<BR>آنجا که لحظه های شکوفنده‌ی درخت <BR>تصويری از زلالیِ اين جانِ سبز بود.</FONT></P> <P><FONT face="arial, helvetica, sans-serif" size=5>سر را به روی شانه‌ی خورشيد می‌گذاشت<BR>تا از ميانِ زمزمه‌ی نور بگذرد<BR>انگور را به خاطرِ انگور می ستود <BR>وقتی پياله ، دورِ دگر داشت.</FONT></P> <P><FONT face="arial, helvetica, sans-serif" size=5>▄</FONT></P> <P><FONT face="arial, helvetica, sans-serif" size=5>اينک شکسته در پیِ او راه می‌رويم <BR>با گامهایِ خسته‌ی تابوت.<BR>يک شاخه گل، نثارِ دلش باد و عشق او <BR>کاينگونه بی بهار <BR>در روزگارِ خار ، گلی پروريد و رفت .</FONT></P> <P><FONT face="arial, helvetica, sans-serif" size=4><FONT size=5>چندان نماند تا که ببيند ترانه‌اش <BR>در سرزمينِ باد، چه سروی به جا نهاد.<BR>در يک شبی که راه به دنبالِ ماه بود<BR>خاموش و رنجبار <BR>چون سايه سار، از سرِ ما پا کشيد و رفت<STRONG>.</STRONG></FONT> </FONT></P> <P> </P> Thu, 09 Jul 2009 11:48:18 GMT http://commenting.blogfa.com/?blogid=rezamaghsadi&postid=92 rezamaghsadi http://rezamaghsadi.blogfa.com/post-92.aspx http://rezamaghsadi.blogfa.com/post-90.aspx <P dir=rtl><B><FONT face="arial, helvetica, sans-serif" size=5>درسینه ی صبور ِ ما، سی سال غم نشست</FONT></B></P> <P dir=rtl><B></B> </P> <P><B><FONT face="arial, helvetica, sans-serif" size=4> </FONT></B></P> <P dir=rtl><FONT face="arial, helvetica, sans-serif" size=5>این بار، عاشقانه به پا خیز وُُ  سبز باش</FONT></P> <P><FONT face="arial, helvetica, sans-serif" size=5>آتش به جان ِ تازه، برانگیز وُُ   سبز باش</FONT></P> <P><FONT face="arial, helvetica, sans-serif" size=5>                  ***</FONT></P> <P><FONT face="arial, helvetica, sans-serif" size=5>بگذار این بهار به نام ِ تو گل کُند</FONT></P> <P><FONT face="arial, helvetica, sans-serif" size=5>بگذر زرنج ِ اینهمه پائیز وُُ  سبز باش</FONT></P> <P><FONT face="arial, helvetica, sans-serif" size=5>                  ***</FONT></P> <P><FONT face="arial, helvetica, sans-serif" size=5>آن آینه، سلام ِ سپید ِ ترا شنید</FONT></P> <P><FONT face="arial, helvetica, sans-serif" size=5>با آب ها دوباره در آمیز وُُُ  سبز باش</FONT></P> <P><FONT face="arial, helvetica, sans-serif" size=5>                 ***</FONT></P> <P><FONT face="arial, helvetica, sans-serif" size=5>نور ِ تو از میان ِ دل ِ ما عبور کرد</FONT></P> <P><FONT face="arial, helvetica, sans-serif" size=5>ای شور ِ نوشکفته! دل انگیز وُُ  سبز باش</FONT></P> <P><FONT face="arial, helvetica, sans-serif" size=5>                 ***</FONT></P> <P><FONT face="arial, helvetica, sans-serif" size=5>درامتداد ِ اینهمه شمشادهای شاد</FONT></P> <P><FONT face="arial, helvetica, sans-serif" size=5>با عطر ِ آب وُعاطفه، لبریز وُُ  سبز باش</FONT></P> <P><FONT face="arial, helvetica, sans-serif" size=5>                 ***</FONT></P> <P><FONT face="arial, helvetica, sans-serif" size=5>دست ِ کدام پَست، ترا زخم می زند؟</FONT></P> <P><FONT face="arial, helvetica, sans-serif" size=5>بیداد ِ این زمانه، فروریز وُُ  سبز باش</FONT></P> <P><FONT face="arial, helvetica, sans-serif" size=5>                ***</FONT></P> <P><FONT face="arial, helvetica, sans-serif" size=5>جنگل، ترا در آینه ها سبزدیده است</FONT></P> <P><FONT face="arial, helvetica, sans-serif" size=5>باهرتَبَر- هر آینه –  بِستیز وُُ  سبز باش</FONT></P> <P><FONT face="arial, helvetica, sans-serif" size=5>                ***</FONT></P> <P><FONT face="arial, helvetica, sans-serif" size=5>آواز ِ تو زمین وُ زمان را زلال کرد</FONT></P> <P><FONT face="arial, helvetica, sans-serif" size=5>بازردی ِ زمانه، در آویز وُُ  سبز باش</FONT></P> <P><FONT face="arial, helvetica, sans-serif" size=5>                ***</FONT></P> <P><FONT face="arial, helvetica, sans-serif" size=5>گیلان ِ من ترانه سُرای ِ سپید ِ توست</FONT></P> <P><FONT face="arial, helvetica, sans-serif" size=5>خندان بخوان! چکامه ی تبریز وُُ  سبز باش</FONT></P> <P><FONT face="arial, helvetica, sans-serif" size=5>                ***</FONT></P> <P><FONT face="arial, helvetica, sans-serif" size=5>دریاد ِ این درخت، صدایت معطرست</FONT></P> <P><FONT face="arial, helvetica, sans-serif" size=5>این عطر را به شاخه، بیاویز وُُ سبز باش</FONT></P> <P><FONT face="arial, helvetica, sans-serif" size=5>                ***</FONT></P> <P><FONT face="arial, helvetica, sans-serif" size=5>بگذار! - با طراوت ِ یک عشق ِ سر بلند-</FONT></P> <P><FONT face="arial, helvetica, sans-serif" size=5>گلدان ِ لاله را به سر ِ میز وُُ  سبز باش</FONT></P> <P><FONT face="arial, helvetica, sans-serif" size=5>               ***</FONT></P> <P><FONT face="arial, helvetica, sans-serif" size=5>در سینه ی صبور ِ ما، سی سال غم نشست</FONT></P> <P dir=rtl><FONT face="arial, helvetica, sans-serif" size=5>با شادی ِ شکفته، به پا خیز وُُ  سبز باش</FONT></P> <P dir=rtl>کلن چهارم تیر ماه 88</P> <P> </P> Fri, 03 Jul 2009 08:33:18 GMT http://commenting.blogfa.com/?blogid=rezamaghsadi&postid=90 rezamaghsadi http://rezamaghsadi.blogfa.com/post-90.aspx http://rezamaghsadi.blogfa.com/post-89.aspx <P align=center> </P> <P align=center><A href="http://maghsadi.blogfa.com/post-165.aspx"><IMG alt="بیژن ترقی" hspace=0 src="http://i44.tinypic.com/eipa2g.jpg" border=2></A></P> <P dir=rtl><B><FONT color=#ffcc33>در "مرضیه"، شکفت غزل های دلکش ات</FONT></B></P> <P dir=rtl>                               <FONT color=#000000>       به خاطره ی شورانگیز ِ </FONT></P> <P dir=rtl><FONT color=#000000>                                                بیژن ترقی</FONT></P> <P dir=rtl> </P> <P dir=rtl>نام ِ تو همنشین ِ نگین ِ ترانه بود </P> <P dir=rtl>شعر ِ تَرَت ترانه سرای زمانه بود</P> <P dir=rtl>                   ***</P> <P dir=rtl>دست ِ تو عاشقانه ترین حرف را نوشت</P> <P dir=rtl>آنجا که ماجرای دلت  صادقانه بود</P> <P dir=rtl>                   ***</P> <P dir=rtl>بیگانه نیست خانه ام از آهِ آتشین</P> <P dir=rtl>آواز ِ تو یگانه ترین  یار ِ خانه بود</P> <P dir=rtl>                   ***</P> <P dir=rtl>در "مرضیه" ، شکفت غزل های دلکش ات</P> <P dir=rtl>" برگ ِ خزان" ، برای دلت یک بهانه بود</P> <P dir=rtl>                   ***</P> <P dir=rtl>میخانه ات به خانه ی دل ها پیاله داد</P> <P dir=rtl>در بامداد ِ سینه ات، شور ِ شبانه بود</P> <P dir=rtl>                   ***</P> <P dir=rtl>سوز ِ تو با سروده ی هر ساز، می نشست</P> <P dir=rtl>آه ِ تو آفتاب ِ مرا آشیانه بود</P> <P dir=rtl>                   ***</P> <P dir=rtl>ما را اگر که شور ِ جهان، در میان گرفت</P> <P dir=rtl>شادابی ی ترانه ی تو در میانه بود</P> <P dir=rtl>                   ***</P> <P dir=rtl>جان ِ تو با جوانه ی من، شادمانه زیست</P> <P dir=rtl>هر واژه ات درخت ِ مرا یک جوانه بود</P> <P dir=rtl>                   ***</P> <P dir=rtl>نازُک تر از نسیم ِ نَفَس های این چمن </P> <P dir=rtl>در من، هوای ِ تازه ی تو نازُکانه بود</P> <P dir=rtl>                   ***</P> <P dir=rtl>شعر ِ ترا دو باره دلم بر زبان کشید</P> <P dir=rtl>دیدم که شور ِ شعله ورش، شادمانه بود</P> <P dir=rtl>                   ***</P> <P dir=rtl>برگ ِ خزان، به جان ِ جوانم فرو فتاد</P> <P dir=rtl>تیر ِ ترا همیشه دل ِ من، نشانه بود</P> <P dir=rtl>                   ***</P> <P dir=rtl>"دلکش"، غم ِ قدیم ِ غزل را به دل، کشید</P> <P dir=rtl>با او تغزّل ِ دل ِ تو، دلکشانه بود </P> <P dir=rtl>                   ***</P> <P dir=rtl>این "آتشی" که از پس ِ آن "کاروان" به جاست</P> <P dir=rtl>گلبانگ ِ سرخ ِ عاطفه ی عاشقانه بود</P> <P dir=rtl> </P> <P dir=rtl> <FONT color=#000000>رضا مقصدی</FONT></P> <P dir=rtl>                                      کلن 28.04.2009</P> Sun, 24 May 2009 20:19:18 GMT http://commenting.blogfa.com/?blogid=rezamaghsadi&postid=89 rezamaghsadi http://rezamaghsadi.blogfa.com/post-89.aspx http://rezamaghsadi.blogfa.com/post-87.aspx <B></B>  <P></P><B> <P dir=rtl align=center><B><FONT color=#66cc66 size=4>باز آمدنِ  تو، باز  دیدن  دارد</FONT></B></P><B><FONT size=4> <P dir=rtl align=center><BR><FONT color=#66cc66>سرسبزیِ لبریزِ تو، چیدن دارد</FONT></P> <P dir=rtl align=center><BR><FONT color=#66cc66>با اینهمه دردِ کهنه، نوروز! هنوز</FONT></FONT></B></P> <P dir=rtl align=center><B><FONT color=#66cc66 size=4>آواز   تو  از دلم،  شنیدن  دارد</FONT></B></P> <P dir=rtl><BR><FONT color=#ffcc66>نقاشی از ژاله پورهنگ</FONT></B></P> <DIV>   </DIV> <DIV><IMG alt="" hspace=0 src="http://i39.tinypic.com/24b5klw.jpg" align=baseline border=0> <IMG alt="" hspace=0 src="http://i43.tinypic.com/14ms6tf.jpg" align=baseline border=0> <IMG alt="" hspace=0 src="http://i43.tinypic.com/25sv1ie.jpg" align=baseline border=0></DIV> <P dir=rtl>◘ <B>از   پونه   پیام ِ   آشنا   می آید<BR>   عطرِ علف از عاطفه ها می آید<BR>   خیزید و به روی عاشقان گُل ریزید<BR>   ای  منتظران!    بهار  ِ ما   می آید</B></P> <P dir=rtl><B><BR> </B></P> <P dir=rtl>◘ <B>این بار، چو این بهار می باید  زیست<BR>    سرشار و شکوفه بار، می باید زیست<BR>    امروز که رنگِ شادیت سُرخ تر است<BR>    شاداب تر از انار،   می باید   زیست</B></P> <P dir=rtl> </P> <P dir=rtl> </P> <P dir=rtl>◘ <B>برخیز و بیفشان و  بباران،    ما را<BR>   سبز است ترانه بهاران،       ما را<BR>   ای شعله هر شکفته، ای آتشِ عشق<BR>   برخیز و برانگیز و بسوزان،  ما را</B></P> <P dir=rtl><B><BR> </B></P> <P dir=rtl>◘ <B>من چون چمنم تو بادِ فروردینی<BR>   من، داغِ هزار لاله، تو نسرینی<BR>   آزاده تر از سرودِ سروستانم<BR>   گر با من و آرزوی من، بنشینی</B></P> <P dir=rtl><B><BR> </B></P> <P dir=rtl>◘ <B>باز آمدنِ  تو، باز  دیدن  دارد<BR>    سرسبزیِ لبریزِ تو، چیدن دارد<BR>    با اینهمه دردِ کهنه، نوروز! هنوز</B></P> <P dir=rtl><B>    آواز   تو  از دلم،  شنیدن  دارد</B></P> Sun, 22 Mar 2009 22:02:18 GMT http://commenting.blogfa.com/?blogid=rezamaghsadi&postid=87 rezamaghsadi http://rezamaghsadi.blogfa.com/post-87.aspx