رضا مقصدی

نخست

rezamaghsadi — Fri, 30 Oct 2009 19:38:18 GMT

جدیدترین ها:

قيام ِ قامت ِاين باغ را تماشا کن

"من، گياهی ريشه در خويش ام"، رضا مقصدی

دیشب تمام چهره ی آیینه، اشک بود

سهراب را صدای صميمانه، سرخ کرد،

صدای نا ميرا - به خاطرۀ چاک چاک ِ سعيد سلطانپور

دریا نوید ِ سبز ِ "ندا" را شنیده است

در روزگارِ خار، گلی پروريد و رفت

درسینه ی صبور ِ ما، سی سال غم نشست

به خاطره ی شورانگیز ِ بیژن ترقی

بپوش پیرهن ِ بی قرار ِ آبی را

قيام ِ قامت ِاين باغ را تماشا کن

rezamaghsadi — Fri, 30 Oct 2009 19:38:00 GMT

قيام ِ قامت ِاين باغ را تماشا کن

درون ِ سينه ی ما عشق را تماشا کن
بيا دوباره تو با آينه ، مُدارا کن

***

سلام ِ ساحل ِ ما را به موج ها برسان
مرا ترانه سُرای ِ صدای دريا کن

***

اگر که زمزمه ی اين زمانه، زيبا نيست
زمانه را به تپش های تازه، زيبا کن

***

بيا ترانه ی تابان ِ صبح ِ پنجره را
سرود ِ رود ِ غم آلود ِ حنجره ها کن

***

که ِ گفته است که گم گشته است عاطفه ام؟
مرا ميان ِ غزل های ناب، پيدا کن

***

ببين طنين ِ صدای صميمی ِ ما را
دری برای صداهای تازه تر، وا کن

***

اگر به شاخه ی ما برف های بهمن ريخت
شکوفه های فروبسته را شکوفا کن

***

من از سُلاله ی دلبستگان ِ بارانم
به جان ِتشنه ی من ، جشن ِ آب برپا کن

***

شمال، از نفس ِ واژگان ِ من، سبز ست
تو رمزوُ راز ِ مراَ پيش برگ، اِفشا کن

***

شبانه، منتظر ِ آفتاب ِ صُحبدمم
برای من، سفر ِ نور را مُهیّا کن

***

سر ِ سپيده ی فردای ِ ما سلامت باد
سپيده را به غزل ، ميهمان ِ فردا کن

***

تمام ِ عاطفه ام عطر ِ عاشقانه گرفت
دل ِ متين ِ مرا ميزبان ِ رؤيا کن

***

مگو به داس، سخن گفته اند با گل ياس
قيام ِ قامت ِ اين باغ را تماشا کن

سهراب را صدای صمیمانه، سرخ کرد

rezamaghsadi — Mon, 21 Sep 2009 16:31:18 GMT

در آرزوی عاطفه وُ آب، زیسته ست

جانی که از جوانی ی سرشار، سبز بود.

در جنگلی که در گذر ِ باد های سرد

از دیر تا هنوز، نَفَس می کشد به درد

در سایه ی ترانه ی مهتاب زیسته ست

تا باد از کنار ِ ما ناشاد بگذرد.

سهراب را صدای صمیمانه، سرخ کرد

وقتی که در برابر ِ چشم ِ بهاره اش

پاییز ِ روزگار

آتش به جان ِ تاره ی آوازها کشید

او خواند آنچه را که به دل عاشقانه دید

آن دل که با جوانه ی بی تاب زیسته ست.

پیغام ِ پَهنه گُستر ِ مرگِ تگرگ را

سهراب با ترانه ی تابان ِ تازه اش

بر سینه ی سپیده ی فردا نوشته است.

"تهمینه" را چه غم

یک باغ، بر حماسه ی یک گل، سلام کرد

باغی که واژه های شکوفای ِ شاخه اش

زیبایی ی شناور ِ شمشاد ِ شاد را

شور ِ کلام کرد.

زبیاست زندگی

باور کن ای سپیده ی فردای سربلند!

با ماست زندگی.

شادا دلی که در تپش ِ آب وُ آینه

همچون دل ِ شکفته ی سهراب زیسته ست.

28 تیر 88

Reza.maghsadi@gmx.de

صدای نا ميرا - به خاطرۀ چاک چاک ِ سعيد سلطانپور

rezamaghsadi — Fri, 28 Aug 2009 19:57:18 GMT

هم اينک، سيمای صميمی ِ سعيد سلطانپور پيش چشم من است. امواج انسانی، در خيابان جام جم تهران اورا در حلقه ی مهربانش فرا گرفته است. قامت بلند وُ سپيدی موی وُ سياهی ِ لباسش از دور ديده می شود.
در ميان ِ هيجان ِ جان های شوريده – آرام وُ آهسته – با لبخندی کم رنگ به پيش می آيد. گهگاه – با مکثی کوتاه – سرش رابه سمت ِ سئوالی برمی گردا َند. سيلاب ِ جمعيت – دمبدم – سرريز می کند. مردم او را چونان نگينی در ميان گرفته اند.
از ميان شاعران مشروطه شايد تنها عارف قزوينی از چنين حمايتی بهره مند است.
سر انجام، جمعيت راه باز می کند. سعيد – شور انگيز و حماسه وار – در نم نم ِ نوازشهای نازک ِ باران ِ شبانگاهی و در ميان ِ کف زدن های دنباله دار به پشت ِ"تريبون انستيتو گوته" راه می يابد. به يقين می داند: «تنها صداست که می مانَّد».
آنگاه آرام و آهسته می خوانّد :
دانی که چنگ و عود چه تقرير می کنند
پنهان خوريد باده، که تعزبر می کنند
سپس شوريده وُ شعله ور فرياد می کشد: (با کشورم چه رفته ست)

ديری نمی گذرد در سال شصت در شب ِ داماديش به دام ِ جانيان ِ تازه از راه رسيده می افتد و در اندک مدتی صدای سپيدش سوراخ سوراخ می شود و از بلندای ِ خود، فرومی افتد. اما نمی ميرد.
خانه به خانه. سينه به سينه. مرز به مرز، قد، راست می کند.
اکنون همين جاست. در درون ِ خون ِ ماست.
بالنده تر وُ شکوفاتر، مرا. ترا. مارا به نام می خوانَد.
صدا در صدايش می دهم وُ می خوانم:

"با کشورم چه رفته ست"

به خاطرۀ چاک چاک ِ
سعيد سلطانپور

آغاز ِ خاطرات ِ من از توست
آواز ِ غمگنانه ی اين دل، نيز.
ديشب که در گلوی گياه ِ من
بار ِ دگر صدای تو گل داد
دانستم:
تا خاک ِ من
از زخم ِ دير ساله ی اهريمن
خنياگر ِ خزان ِ درخت است
من، همصدای سبز ِ تو خواهم ماند.

بگذار بر دريچه ی تاريکم
آهنگ ِ ماه نباشد.
بگذار چشمه ام
از سنگلاخ ِ تيره ی اندوه بگذرد.
شادابی ِ شکوفه ی آن آرزوی دور
رؤيای نازنين ِ مرا رنگ می زند.

هر جا پرنده ای
دلخسته ی کرشمه ی باغ است
هر جا دلی
پژواک ِ تابناک ِ چراغ است
هرجا سپيده ای
پيغام ِ روسفيدی ِ روز است
آواز ِ ارغوان ِ تو جاری ست.

در جاری ِ هميشه ی آن جويبار ِ نور
جان ِ من وُ جوانه ی شاداب ِ تو يکی ست.

ديشب ترا دوباره صدا کردم
يعنی:
تاريکی ِ کرانه ی ما را، ستاره وار!
بار ِ دگر ترانه ی شفاف ِ تو شکست.
وقتی که از بلندی ِ جانت
فرياد برکشيدی:
"با کشورم چه رفته ست!"**

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
* کانون نويسندگان ايران (در تبعيد) در شانزدهم آبان ماه ۱۳۷۶جشنواره ی سی امين سال تأسيس کانون نويسندگان ايران را در کلن (آلمان) برگزار کرد. اين شعر و نوشته در آن جا خوانده شد.

** از سعيد سلطانپور

دریا نوید ِ سبز ِ "ندا" را شنیده است

rezamaghsadi — Thu, 23 Jul 2009 04:11:18 GMT

دریا نوید ِ سبز ِ "ندا" را شنیده است

زیبایی ِ زمانه صدا می زند ترا
از هر طرف، ترانه صدا می زند ترا

****

در جان ِ این درخت ِ تناور روانه باش!
شادا که هر جوانه صدا می زند ترا

****

خورشید را بگو که بگوید به ارغوان :
این ماه هم شبانه صدا می زند ترا

****

آئینه را به جانب ِ فریادها گرفت
هر کس که عاشقانه صدا می زند ترا

****

چشم ِ "ندا" ی توست که سرشار ِ انتظار
اینگونه غمگنانه صدا می زند ترا

****

صورتگر ِ صمیمی ِ یک نسل ِ سوخته ست
این دل، که صادقانه صدا می زند ترا

****

فرهاد، زنده باد که از بیستون ِ عشق
شیرین وُ شادمانه صدا می زند ترا

****

این فصل ِ تازه یی ست که آغاز گشته است
با اینهمه نشانه صدا می زند ترا

****

ای دل به هوش باش که در اوج ِ موج ِ درد
دریا درین میانه صدا می زند ترا

****

عشق ست با ترانه ی تابانِِِِ ِ آینه
از هر کجای خانه صدا می زند ترا

****

آتش به جان ِ عاشق ِ آن باغ، می کشَد
شوری که شاعرانه صدا می زند ترا

****

دریا، نوید ِ سبز ِ "ندا" را شنیده است
این موج ِ بیکرانه صدا می زند ترا

****

تنها صدای توست که می مانَد این زمان
این است این زمانه صدا می زند ترا

کلن 04.07.2009

در روزگارِ خار، گلی پروريد و رفت

rezamaghsadi — Thu, 09 Jul 2009 11:48:18 GMT

آواز را برای تو می‌خواند
وقتی که در گلوی تو ديوارها نشست.
پرواز را برای تو می‌خواست
وقتی پرندگانِ صميمی
در پشتِ خاطراتِ مه‌آلود، گم شدند.

رو، سویِ روشنايیِ يکدست، می‌شتافت
آنجا که شب، قصيده‌ی تاريکِ درد بود.
در پایِ خاکهای تَرَک خورده
دستی به رویِ ساقه‌ی افسرده می‌کشيد
تا نسلِ آب و آينه و آهِ تازه را
مهمانِ شادمانِ درختانِ تَر، کنَد.

با ما – به وای وای – سرودی سياه خواند
وقتی کليدِ خانه‌ی ما در شبی بلند
با کوچه های خاطره، گم گشت.

پاييز را زشاخه فرو می‌ريخت
آنجا که لحظه های شکوفنده‌ی درخت
تصويری از زلالیِ اين جانِ سبز بود.

سر را به روی شانه‌ی خورشيد می‌گذاشت
تا از ميانِ زمزمه‌ی نور بگذرد
انگور را به خاطرِ انگور می ستود
وقتی پياله ، دورِ دگر داشت.

▄

اينک شکسته در پیِ او راه می‌رويم
با گامهایِ خسته‌ی تابوت.
يک شاخه گل، نثارِ دلش باد و عشق او
کاينگونه بی بهار
در روزگارِ خار ، گلی پروريد و رفت .

چندان نماند تا که ببيند ترانه‌اش
در سرزمينِ باد، چه سروی به جا نهاد.
در يک شبی که راه به دنبالِ ماه بود
خاموش و رنجبار
چون سايه سار، از سرِ ما پا کشيد و رفت.

درسینه ی صبور ِ ما، سی سال غم نشست

rezamaghsadi — Fri, 03 Jul 2009 08:33:18 GMT

درسینه ی صبور ِ ما، سی سال غم نشست

این بار، عاشقانه به پا خیز وُُ سبز باش

آتش به جان ِ تازه، برانگیز وُُ سبز باش

***

بگذار این بهار به نام ِ تو گل کُند

بگذر زرنج ِ اینهمه پائیز وُُ سبز باش

***

آن آینه، سلام ِ سپید ِ ترا شنید

با آب ها دوباره در آمیز وُُُ سبز باش

***

نور ِ تو از میان ِ دل ِ ما عبور کرد

ای شور ِ نوشکفته! دل انگیز وُُ سبز باش

***

درامتداد ِ اینهمه شمشادهای شاد

با عطر ِ آب وُعاطفه، لبریز وُُ سبز باش

***

دست ِ کدام پَست، ترا زخم می زند؟

بیداد ِ این زمانه، فروریز وُُ سبز باش

***

جنگل، ترا در آینه ها سبزدیده است

باهرتَبَر- هر آینه – بِستیز وُُ سبز باش

***

آواز ِ تو زمین وُ زمان را زلال کرد

بازردی ِ زمانه، در آویز وُُ سبز باش

***

گیلان ِ من ترانه سُرای ِ سپید ِ توست

خندان بخوان! چکامه ی تبریز وُُ سبز باش

***

دریاد ِ این درخت، صدایت معطرست

این عطر را به شاخه، بیاویز وُُ سبز باش

***

بگذار! - با طراوت ِ یک عشق ِ سر بلند-

گلدان ِ لاله را به سر ِ میز وُُ سبز باش

***

در سینه ی صبور ِ ما، سی سال غم نشست

با شادی ِ شکفته، به پا خیز وُُ سبز باش

کلن چهارم تیر ماه 88

در "مرضیه"، شکفت غزل های دلکش ات

rezamaghsadi — Sun, 24 May 2009 20:19:18 GMT

در "مرضیه"، شکفت غزل های دلکش ات

به خاطره ی شورانگیز ِ

بیژن ترقی

نام ِ تو همنشین ِ نگین ِ ترانه بود

شعر ِ تَرَت ترانه سرای زمانه بود

***

دست ِ تو عاشقانه ترین حرف را نوشت

آنجا که ماجرای دلت صادقانه بود

***

بیگانه نیست خانه ام از آهِ آتشین

آواز ِ تو یگانه ترین یار ِ خانه بود

***

در "مرضیه" ، شکفت غزل های دلکش ات

" برگ ِ خزان" ، برای دلت یک بهانه بود

***

میخانه ات به خانه ی دل ها پیاله داد

در بامداد ِ سینه ات، شور ِ شبانه بود

***

سوز ِ تو با سروده ی هر ساز، می نشست

آه ِ تو آفتاب ِ مرا آشیانه بود

***

ما را اگر که شور ِ جهان، در میان گرفت

شادابی ی ترانه ی تو در میانه بود

***

جان ِ تو با جوانه ی من، شادمانه زیست

هر واژه ات درخت ِ مرا یک جوانه بود

***

نازُک تر از نسیم ِ نَفَس های این چمن

در من، هوای ِ تازه ی تو نازُکانه بود

***

شعر ِ ترا دو باره دلم بر زبان کشید

دیدم که شور ِ شعله ورش، شادمانه بود

***

برگ ِ خزان، به جان ِ جوانم فرو فتاد

تیر ِ ترا همیشه دل ِ من، نشانه بود

***

"دلکش"، غم ِ قدیم ِ غزل را به دل، کشید

با او تغزّل ِ دل ِ تو، دلکشانه بود

***

این "آتشی" که از پس ِ آن "کاروان" به جاست

گلبانگ ِ سرخ ِ عاطفه ی عاشقانه بود

رضا مقصدی

کلن 28.04.2009

اشعار بهاری

rezamaghsadi — Sun, 22 Mar 2009 22:02:18 GMT

باز آمدنِ تو، باز دیدن دارد

سرسبزیِ لبریزِ تو، چیدن دارد

با اینهمه دردِ کهنه، نوروز! هنوز

آواز تو از دلم، شنیدن دارد

نقاشی از ژاله پورهنگ

◘ از   پونه   پیام ِ   آشنا   می آید
   عطرِ علف از عاطفه ها می آید
   خیزید و به روی عاشقان گُل ریزید
   ای منتظران!    بهار ِ ما   می آید

◘ این بار، چو این بهار می باید زیست
    سرشار و شکوفه بار، می باید زیست
    امروز که رنگِ شادیت سُرخ تر است
    شاداب تر از انار،   می باید   زیست

◘ برخیز و بیفشان و بباران،    ما را
   سبز است ترانه بهاران،       ما را
   ای شعله هر شکفته، ای آتشِ عشق
   برخیز و برانگیز و بسوزان، ما را

◘ من چون چمنم تو بادِ فروردینی
   من، داغِ هزار لاله، تو نسرینی
   آزاده تر از سرودِ سروستانم
   گر با من و آرزوی من، بنشینی

◘ باز آمدنِ تو، باز دیدن دارد
سرسبزیِ لبریزِ تو، چیدن دارد
با اینهمه دردِ کهنه، نوروز! هنوز

آواز تو از دلم، شنیدن دارد

بپوش پیرهن ِ بی قرار ِ آبی را

rezamaghsadi — Fri, 06 Feb 2009 17:49:18 GMT

بپوش پیرهن ِ بی قرار ِ آبی را

درآمدی ز درم تا ترا نظاره کنم

کسی که منتظر ِ شعر ِ لحظه هاست منم

□ □ □

درین زمان که ز دیدار ِ دوست، خرسندم

به جان ِ دوست، تپش های عاشقانه منم

□ □ □

سرای من ز صدای پرنده، رنگین ست

که با سپیده ترا می سراید این سخنم

□ □ □

بپوش پیرهن ِ بی قرار ِ آبی را

که تا زمانه بخوانَد ترا به پیرهنم

□ □ □

تن ات همیشه برایم زلالِ مهتاب ست

ستاره را تو صدا کن، به آسمانِ تنم

□ □ □

دلم هوای علف های تازه تر دارد

که همسرشت ِ صمیمیِ سبز ِ این چمنم

□ □ □

خوشا که نامِ مرا عاشقانه بنویسی

خوشم که نام ترا بشنوند از دهنم

□ □ □

که در غزل، نَفَسِ صبح سبز ِ لاهیجان

و در قصیده، خراسان ِ جان ِ آن وطنم