قيام ِ قامت ِاين باغ را تماشا کن
درون ِ سينه ی ما عشق را تماشا کن
بيا دوباره تو با آينه ، مُدارا کن
***
سلام ِ ساحل ِ ما را به موج ها برسان
مرا ترانه سُرای ِ صدای دريا کن
***
اگر که زمزمه ی اين زمانه، زيبا نيست
زمانه را به تپش های تازه، زيبا کن
***
بيا ترانه ی تابان ِ صبح ِ پنجره را
سرود ِ رود ِ غم آلود ِ حنجره ها کن
***
که ِ گفته است که گم گشته است عاطفه ام؟
مرا ميان ِ غزل های ناب، پيدا کن
***
ببين طنين ِ صدای صميمی ِ ما را
دری برای صداهای تازه تر، وا کن
***
اگر به شاخه ی ما برف های بهمن ريخت
شکوفه های فروبسته را شکوفا کن
***
من از سُلاله ی دلبستگان ِ بارانم
به جان ِتشنه ی من ، جشن ِ آب برپا کن
***
شمال، از نفس ِ واژگان ِ من، سبز ست
تو رمزوُ راز ِ مراَ پيش برگ، اِفشا کن
***
شبانه، منتظر ِ آفتاب ِ صُحبدمم
برای من، سفر ِ نور را مُهیّا کن
***
سر ِ سپيده ی فردای ِ ما سلامت باد
سپيده را به غزل ، ميهمان ِ فردا کن
***
تمام ِ عاطفه ام عطر ِ عاشقانه گرفت
دل ِ متين ِ مرا ميزبان ِ رؤيا کن
***
مگو به داس، سخن گفته اند با گل ياس
قيام ِ قامت ِ اين باغ را تماشا کن
