در "مرضیه"، شکفت غزل های دلکش ات
به خاطره ی شورانگیز ِ
بیژن ترقی
نام ِ تو همنشین ِ نگین ِ ترانه بود
شعر ِ تَرَت ترانه سرای زمانه بود
***
دست ِ تو عاشقانه ترین حرف را نوشت
آنجا که ماجرای دلت صادقانه بود
***
بیگانه نیست خانه ام از آهِ آتشین
آواز ِ تو یگانه ترین یار ِ خانه بود
***
در "مرضیه" ، شکفت غزل های دلکش ات
" برگ ِ خزان" ، برای دلت یک بهانه بود
***
میخانه ات به خانه ی دل ها پیاله داد
در بامداد ِ سینه ات، شور ِ شبانه بود
***
سوز ِ تو با سروده ی هر ساز، می نشست
آه ِ تو آفتاب ِ مرا آشیانه بود
***
ما را اگر که شور ِ جهان، در میان گرفت
شادابی ی ترانه ی تو در میانه بود
***
جان ِ تو با جوانه ی من، شادمانه زیست
هر واژه ات درخت ِ مرا یک جوانه بود
***
نازُک تر از نسیم ِ نَفَس های این چمن
در من، هوای ِ تازه ی تو نازُکانه بود
***
شعر ِ ترا دو باره دلم بر زبان کشید
دیدم که شور ِ شعله ورش، شادمانه بود
***
برگ ِ خزان، به جان ِ جوانم فرو فتاد
تیر ِ ترا همیشه دل ِ من، نشانه بود
***
"دلکش"، غم ِ قدیم ِ غزل را به دل، کشید
با او تغزّل ِ دل ِ تو، دلکشانه بود
***
این "آتشی" که از پس ِ آن "کاروان" به جاست
گلبانگ ِ سرخ ِ عاطفه ی عاشقانه بود
رضا مقصدی
کلن 28.04.2009
