بپوش پیرهن ِ بی قرار ِ آبی را
درآمدی ز درم تا ترا نظاره کنم
کسی که منتظر ِ شعر ِ لحظه هاست منم
□ □ □
درین زمان که ز دیدار ِ دوست، خرسندم
به جان ِ دوست، تپش های عاشقانه منم
□ □ □
سرای من ز صدای پرنده، رنگین ست
که با سپیده ترا می سراید این سخنم
□ □ □
بپوش پیرهن ِ بی قرار ِ آبی را
که تا زمانه بخوانَد ترا به پیرهنم
□ □ □
تن ات همیشه برایم زلالِ مهتاب ست
ستاره را تو صدا کن، به آسمانِ تنم
□ □ □
دلم هوای علف های تازه تر دارد
که همسرشت ِ صمیمیِ سبز ِ این چمنم
□ □ □
خوشا که نامِ مرا عاشقانه بنویسی
خوشم که نام ترا بشنوند از دهنم
□ □ □
که در غزل، نَفَسِ صبح سبز ِ لاهیجان
و در قصیده، خراسان ِ جان ِ آن وطنم
+ هجدهم بهمن 1387
|
