|
از مجموعه شعر كسي ميان علفها دو فصل منتظر است
اين چيست كه در شبانِ من جاريست؟ آواي تو؟ يا صداي نيلوفر؟
با هر چه زلالْ از تو ميگويم. با پيرهنِ سپيده از شبنم.
اي شعرِ شبانههاي شوريده! آوازِ تو در كدام گُل پژمرد؟
در باغ پرنده پر نميگيرد.
اين آتشِ آشيانۀ من نيست. اين شعلۀ توست در سخن در من. من بيتو شبم درونِ آيينه من بيتو سكوتِ واژهييگلرنگ.
هيهات چه دور ماندهام هيهات.
+ هفتم شهریور 1387
|
از مجموعه شعر كسي ميان علفها دو فصل منتظر است
به شاخسارانش نه شب نسيمِ ستاره. نه روز چهچۀ نور. نه ردِ پاي پرنده خطوطِ خاطرهاش. چه كس كدام سپيده به آفتاب تواند گفت: به يك نوازشِ نوشين نور ميميرد حياتِ تيرۀ تلخش.
+ هفتم شهریور 1387
|
از مجموعه شعر كسي ميان علفها دو فصل منتظر است
يك واژه از روشنايِ جانم در حركت است. با من به سوي سوسن با من به سمتِ باران ميآيد.
آرام برگ درختِ عاطفه ميجنبد در اين زمينِ شيفته بذري.
+ هفتم شهریور 1387
|
به خاطره ی خونین ِ ناصر اخوان
«شهریور»ی که شهر ِ دلم را خراب کرد جانِ مرا دوباره پُر از التهاب کرد
□□□
آباد بود عاطفه ی عشقِِ عاشقان توفان ِ تازه، باز جهانم خراب کرد
□□□
این وحشت است وحشتِ از دست دادن است ما را اسیرِ کینه ی «عالی جناب» کرد
□□□
هرگز جدا نبوده ایم از خاطرات ِ تلخ کِی بی حضور ِ خاطره، این دیده خواب کرد
□□□
هر جا که خاطرات ِ عزیزی معطرست این سینه، در ستایش ِ شعرش شتاب کرد
□□□
آنجا که اَبر ِ تشنه، صمیمانه می سرود سیلابِِ سوگواری ِ ما را خطاب کرد
□□□
بر شاخه ی شکسته، که تابوتِ بُلبلی ست شاید گُلی بخوانَد وُ ما را مُجاب کرد
□□□
این ماهِ خون که ماهِ جنون بوده است وُ آه جانِ فروفسرده ی ما، در عذاب کرد
□□□
ما را همیشه، سینه، پُر از اضطراب بود با ما هر آنچه کرد همین اضطراب کرد
□□□
«شهریور»ی که خانه ی خورشید، سوخته آه ِ مرا به سینه ی مهتاب، قاب کرد
□□□
دل، بَر مَدار از آینه، هرچند روزگار آن نقش ِ عاشقانه ی ما را بر آب کرد
+ پنجم شهریور 1387
|
يکباره گويی آسمان، امشب تَرَک خوردهست.
+ پنجم شهریور 1387
|
از مجموعه شعر كسي ميان علفها دو فصل منتظر است
به جسنجوي تو بودم به جسنجوي تو! اي پر گشوده از آفاقِ دوردستِ دل من!
به جستجوي تو بودم بنفشه پرپر گشت.
درخت خاطرهء شاد را زِ خاطر برد.
غمِ تو ماندْ و با من از علف و چشمه و سلامِ سپيده و از درخششِ شب هاي عاشقانه گذر كرد و قصه گشت به آفاق سرگذشتِ دلِ من.
درين شبانهء غربت كجاست گيسويت؟ كجاست آبيِ آرامشِ نگاهِ تو اي دور!
بخوان تو با منِ تاريك اي غمِ نزديك!
نَفَس – نَفَس تپشِ بيقرارِ مردي را كه تن به خندهء شفافِ عشق ميشويد.
+ پنجم شهریور 1387
|
|
|
