|
از مجموعه شعر كسي ميان علفها دو فصل منتظر است
بيا! دوباره بيا! به هرچه شورِش شادي در شبي در بند! و سوزِ شعلهء اين برگ را مكرر كن!
سرودِ سردِ تو آبيست بر آتشي كه ز اعماقِ باغ ميروُيد.
جوانه جان، به تبر ميدهد دلم به دريغ.
تو انتقام زميني از من و تنِ من. چراغ را به فرا راهِ اين گلِ تاريك پرپر كن!
+ سی ام مرداد 1387
|
از مجموعه شعر كسي ميان علفها دو فصل منتظر است
نه از سلالهء نارنج نه از قبيلهء چاي تو از تبارِ برنجي.
زمان به سرعت آه ز سرزمينِ بهترينِ چشمهايت رفت. و روحِ ابريشم به شب نشينيِ گيسويِ عارفت آمد. و آن ترنّم آتش كه بر سكوت زمستانِ سينهات ميريخت به خوابها پيوست.
نه بادهايِ شمال ترا به حافظه دارند نه كوه لاهيجان. و نه درختِ اناري كه از نگاهِ تو گل مي داد.
درين دريغِ بلند كجاي جان تو از انتظار، رنگين است؟ كه هيبتِ پاييز به يك نبسمِ كمرنگِ برگ ميشَكَنَد.
غمين مباش نگارا زبانآينه با تو هنوز در سخن است.
+ سی ام مرداد 1387
|
از مجموعه شعر كسي ميان علفها دو فصل منتظر است جواني نه ياس نه افسوس فقط غروبِ شرابينت رسوبِ تلخيِ آواز است. ببين! چگونه به پروازت طراوتِ تنِ اين آب ميشَكَنَد.
مصاحبت با آب كنارِ صحبتِ آيينه باش، سروِ بلند! كنارِ شانهء نور. و از مصاحبتِ آب با تنِ خويش كلامِ پنجره را به روي من واكن! به زيرِ سايهء من بنشين! مرا گوارا كن!
+ بیست و پنجم مرداد 1387
|
از مجموعه شعر كسي ميان علفها دو فصل منتظر است
غزلوارهء سبز تو برگ و بارِ باغي من ميزبانِ باران. من شرحه شرحه، دردم تو شرحِ اشتياقي. خوبا بيا و با ما، چشمِ سپيده بگشا! در اضطرابِ هستي مستي ارغوان را رنگينْ ترانهيي خوان با لهجهء بهاران. ما را چه غم اگر دل، از خون گذشت و بگذشت بيجان عاشق ما شاديِ روزگاران. بگشا دريچهها را، نيلوفرانه بگشا گلخندِ واژهها را در شعرِ نسترن بين! در رويشِ بهاران بنگر دلا چه كردهست آوازِ بيقراران. اي چنگِ خواب رفته! برخيز و نغمه، سركن! جانِ جوان ما را سرشار و تازهتر كن! ابري تو، ابر! آري بر من اگر بباري من ميزبانِ عشقم، در آستانِ باران.
+ بیست و پنجم مرداد 1387
|
تابستان از مجموعه شعر كسي ميان علفها دو فصل منتظر است وقتي نگاه ميكند شب نيست. پاييز نيز. باراني از بهار بر ظهرِ ارغوانيِ اندامش. در جستجوي آبست. بيتابيِ گلوي كبوتر. اي باد! آتش، به جانِ دگمهء پيراهن. + بیست و یکم مرداد 1387
|
صدف! صدايم كن! از مجموعه شعر كسي ميان علفها دو فصل منتظر است اين
+ هجدهم مرداد 1387
|
از مجموعه شعر كسي ميان علفها دو فصل
منتظر است اينجا كليد نيست و پلهها تُرا به غربتِ تابوتِ درد ميسَپُرند. و آسمانِ لهيده به دوشِ خوشهء انگورست. اينجا -حتا- خدايِ خاطره تنهاست. + یازدهم مرداد 1387
|
كجايِ چشمِ تو با من زآب مي گذرد؟ كه آشيانِ پرنده پُر از ترنمِ نمناكِ صبحِ ياسمن است. سرم به جانب توست! كدام دانهء باران به گردنت ماندهست؟ سپيده نيست نگاهت. ستاره نيست لبت. ضميرِ ظلمتِ شب مي چكد ز پيرهنت. بهار آمد و رفت و آرزوي جوانت چمن- چمن، پژمرد. كدام دست ز مهرباني موي نجيب تو دور است؟ كه آسمان معطر ز كوچههاي نگارينِ عشق - تلخ- مي گذرد. ستاره آرا! بالا بلندِ مهتابي! به دانههاي انار تو روشناييِ رفتارِ تازهء آبي! طراوتِ تو كجا رفت و سبزيِ چمنت؟ بگو به صبح، ببارد درونِ پيرهنت. + چهارم مرداد 1387
|
|
|
