| تبليغات | X |
مطلب را به بالاترین بفرستید:
از مجموعه شعر "كسي ميان علفها دو فصل منتظر است – شعرهاي 1373-1369 فقط طراوتِ چشمت نيست. عبور لذتِ دندانت ميان مزهء سيب. درنگِ لاغرِ انگشتت به سينهء چنگال. و دلپذيريِ جغرافيايِ قامتِ تو خطوطِ خوبِ شباهت را به خاطراتِ خرامانم مي بخشد. ميانِ چشمِ تو تا او كدام زمزمه بيدار است؟ + بیست و ششم خرداد 1387
|
رضا مقصدی
محمدعلی بهمنی در گُستره شاداب و آفتابی غزل امروز ایران، چهره ای ممتاز و پُرآوازیدارد. در غزلهایش علاوه بر حضور حال و هوای زلال عاشقانه، عینیت مفاهیم اجتماعی- آن هم با زبانی شاعرانه- به چشم می آید. او تولدیافته دزفول (1322)، بزرگ شده تهران، و مقیم بندرعباس است. نخستین کتابش را با نام «باغ لال» در سال 50 به چاپ می رساند و در سال 52 به همکاری با رادیو فرا خوانده می شود. پاره ای از ترانه های آن سالها با ظرفیت های نوآورانه، از آن اوست. کتابهای «در بی وزنی»، «عامیانه ها»، «غزل»، «شاعر شنیدنی ست» و... «گاهی دلم برای خودم تنگ می شود» ره آورد تب و تاب های این جان شوریده است. «نیما» و ارزش های نوگرایانه اش در ذهن و زبان بهمنی درخششی چشمگیر دارد. منصفانه می گوید: «غزل من چیزی نیست جُز برداشتی با ظرف غزل از رودخانه «نیما». این ظرف را (نخست) در دست منوچهر نیستانی دیدم وقتی که داشت از پُل استوار هوشنگ ابتهاج (سایه) عبور می کرد. غزل بعد از نیما را نوعی لجبازی می دانم اما این باور از ارادتم به غزل نکاسته است چرا که غزل نه تنها در شعر امروز، بی تردید در شعر تمام فرداها جایگاه ویژه ای خواهد داشت. غزل، هستی ایرانی است و خواهد بود». بهمنی هر چند در شعر آزاد نیمایی و ترانه سرایی آفرینش های جدی دارد اما اهل نظر بیشتر او را غزلسرایی ممتاز و شیفته می شناسند. «غزلسرایی که می خواهد خود را به رودخانه پُرآب «نیما» متصل سازد که این رودخانه وصل به دریاست و دریا مخاطب بهمنی است». غزل زیر که از ظرفیت ظریف زیبای شاعرانه بهره مند است، بیانگر ارزشهای لگدکوب شده انسان ایرانی است. غزل خورشیدم وُ شهاب قبولم نمی کند سیمرغم وُ عقاب قبولم نمی کند □ □ □ عریان ترم ز شیشه و مطلوب سنگسار این شهر، بی نقاب قبولم نمی کند □ □ □ ای روحِ بیقرار، چه با طالعت گذشت؟ عکسی شدم که قاب قبولم نمی کند □ □ □ این، چندمین شب است که بیدار مانده ام آنگونه ام که خواب قبولم نمی کند □ □ □ گفتم که با خیال، دلی خوش کنم، ولی با این عطش، سراب قبولم نمی کند □ □ □ بی سایه تر ز خویش، حضوری ندیده ام حق دارد آفتاب قبولم نمی کند + بیست و چهارم خرداد 1387
|
از مجموعه شعر "كسي ميان علفها دو فصل منتظر است – شعرهاي 1373-1369 به كدامين نام ميآيي؟ كه من از دورترين خاطره نزديكترم با تو! چمنم رنگِ چمن نيست پرتوافشانيِ منضومهء سبز توست به سراپردهء پندارِ پرندينش. فصلِ ليموييِ پرواز از كجايي پَر پروانهء تو مي گذرد؟ كه من ابريشم آوازم. خوب يادم نيست رازِ شفافترين زمزمهء چشم تو در نرگس حافظ بود يا به تصويري در كاشيِ ايراني؟ آي... اي نافه! پاي شوريدهء آهوست به دنبال تو؟ يا پاي چمن؟ يا من؟
رضا مقصدی + پانزدهم خرداد 1387
|
روايت با تاك نجوايِ عاشقانِ قديمي. با خاك آوايِ آفرينهء آب است. با من سئوال يخْ زدهء يك گل. انسان غناي چشمهء توست كه در گلوي گواراي برگها جاريست. درخت زيبا نيست مگر ترانهء تابانت بر آسمانِ زمين ستاره افشانَد. كلامِ دريا را طنينِ آبيِ عشق زلال خواهد كرد. و گيسوان بهار به روي شانهء نمناكِ هيچ ياسمني سخن نخواهد گفت مگر پرندهء شفاف به شاخه بنشيند. نسيم سبزِ تو مي بارد از دريچهء روز به ازدحامِ علف. و كاشفانِ معطر به جستجوي درخشانِ رازِ گمشده يي در آفتاب تپشهاي تازه منتشرند. ميان آتش باش! ميان تابشِ آب. كه بر ستاره، سرودي بلند بنويسيم. پرنده پرنده مثل صداست. صداي صحبتِ ماه كه بر هراسِ شبانگاهِ دره مي ريزد. صداي چشمهء برگ در گلوي سحرگاهِ كوچه مي رقصد. صداي نور به رگهاي شاخه يي تاريك. پرنده دريغِ مشرقيِ گامهاي ساز من است كه شعرِ حنجرهء سوگوارِ پنجره هاست. پرنده پرسش نيست. پرنده پاسخ شفافِ يك سپيده به گل در انتهاي شب است.
+ پانزدهم خرداد 1387
|
|
|
