از مجموعه شعر(با آینه دوباره مدارا کن)
فروغِ فرزانه
از شهرهای خاطره می آیی
از باغهای عشق.
زیباییِ نگاه تو
دیری ست
بر یاسها
باران روشناییِ مهتاب است.
بانوی مهربان!
بانوی سالهای پریشان!
تشویشِ بیکرانۀ رنج کدام عشق
در التهاب قلب تو مانده ست؟
ای خوب!
با ما سخن بگوی!
این کیست؟
شعرِ شکوفه های جوان را
با جان بی قرارِ تو خوانده است؟
جانی که در قلمروِ پاییز
هر بار
پربارتر ز پیش گل آورده ست.
بانوی خاطره!
بانوی سالهای شبِ درد!
آوازِ پر نوازش دستِ کدام مرد
در عطر خوابگونة گیسویت
خانه کرد
کاینگونه در صداقتِ آیینه
گلخندۀ بلندِ رهایی
از صبحِ چشمهای تو جاری ست؟
با رنج، زیستن
با یاسها زمانۀ زیبا را
چون رود، عاشقانه سرودن
این، در سرشت توست.
وینگونه بی بهار، شکفتن
در سرنوشت توست.
۱۷ شهریور ۶۳
+ دهم تیر 1386
|
