من آمدم که ترا عاشقانه بنویسم

 

کجا نشانی ِخورشید را بجویم من؟ / شبِ شگفتِ مرا سوگوار معنی کن / سرودِ سبزترین لحظه های آبی را / به روسپیدی ی این جویبار معنی کن / به «روزِ واقعه»، تنها به عاشقان جهان / مرا تغزّلِ این روزگار معنی کن

 

 

بیا دوباره مرا مثلِ یار معنی کن

مرا شکفته ترین انتظار، معنی کن

 

□ □ □

 

پرنده رفت و درخت چنار هم خشکید

درین میانه، مرا برگ وار معنی کن

 

□ □ □

 

چکامه های دلم چاک چاک و خونین ست

ترانه های مرا زار زار معنی کن

 

□ □ □

 

خزانِ خاطره ها این درخت را خم کرد

بیا دوباره مرا با بهار معنی کن

 

□ □ □

 

ستاره مُرد و دلم، های های کرد و گسیخت

گُلِ سیاهِ مرا داغدار معنی کن

 

□ □ □

 

عبورِ عاطفه ام را به روی عشق و علف

زلالی ی نَفَسِ آبشار معنی کن

 

□ □ □

 

اگر به گُل نتوانی سلام˚گو باشی

خروشِ خونِ مرا پیشِ خار معنی کن

 

□ □ □

 

بیا طراواتِ شعرِ ظریفِ آن زن را

درین زمانه ی پُر سنگسار معنی کن

 

□ □ □

 

کجا نشانی ِخورشید را بجویم من؟

شبِ شگفتِ مرا سوگوار معنی کن

 

□ □ □

 

سرودِ سبزترین لحظه های آبی را

به روسپیدی ی این جویبار معنی کن

 

□ □ □

 

به «روزِ واقعه»، تنها به عاشقان جهان

مرا تغزّلِ این روزگار معنی کن

 

□ □ □

 

من آمدم که ترا عاشقانه بنویسم

مرا همیشه، همین بی قرار معنی کن

 

دی ۱٣٨۵

 

 

سفر به ناحيه صفر

 

 

مجموعه شعر« كسي ميان علفها دو فصل منتظر است – شعرهاي 73 الي 69»

 

تمام روز

در آسيبِ راه

منتظرم

و از تلفظِ آب

عبورِ نرم ترا

دوباره مي شنوم.

 

صداها

         تاريك

پرنده ها

          تاريك

و آرزوي درختي

 كه سمتِ قلبِ من است  ...

تاريك است.

 

بلند بالايي

  از باران  .

ز دور مي آيد

و چترِ چشمانش

فرازِ خاطره ام

                   باز مي شود.

 

  سلام!

   منتظرم!

 

كلام

خاموش است

و نور

مي شنود

دلي به پيرهني

                  مي گويد:

خوشا بحال تنت.

 

كلافِ باد

به پاييزِ روزنامه

                      مي پيچد

ترنّمش

نمناك

و حرفهايـش

لال.

ملالِ يك تصوير

ضميرِ كوچه غمناك را

                              مي آشوبد.

 

به چشمخانة من

دري به عاطفة سبزِ ميوه ها

                                   باز است

كه شورِ شعله ورِ گيلاس

حريقِ گونة توست

و طعم سرخِ  انار

بهارِ بارورِ باغْ وارة لبِ تو!

عبور مي كنم از آتش ترانة تن

و از ميانِ عطـش

و از مكالمة سردِ چشمهاي غروب

و از تبسم يك دختر

به اعتمادِ يك كبوتر.

 

تو نيستي

نسيم نرگس هست

و عطرِ چشمت نيست

صداي پايت هست.

 

به ماه مي گويم:

درين حوالي

گلبانگ گلشني شفاف

                           گم

                               شده است.

 

« دريغ»

مي گويد:

كلامِ آخرِ هر راه

بن بست است.   

 

-------------------------------------------------------

جوانا جهانِ ترا دوست دارم

جوانا  جهانِ ترا دوست دارم

 

دلِ مهربانِ ترا دوست دارم

 

               □ □ □

  

تو آنی که در جانِ شعرم نگنجی

 

من آنم که جانِ ترا دوست دارم

 

                □ □ □

 

 کدامین غزل در دهانِ تو گُل کرد؟

 

که امشب دهانِ ترا دوست دارم

 

                □ □ □

  

سخن، بر سرِ باغهای شکفته ست

 

اگر باغبانِ ترا دوست دارم

 

                □ □ □

 

 سرودت مرا سایبانِ بلندی ست

 

به سر، سایبانِ ترا دوست دارم

 

                □ □ □

 

 من آن نیمه ی دیگر ِ شور ِ عشقم

 

که شوق ِ شبان ِ ترا دوست دارم

 

                □ □ □

 

 تو پنهان مکن عطر ِ این عاشقی را

 

عزیزا عیان ِ ترا دوست دارم

 

                □ □ □

  

همان بستر ِ بوستان ِ بهارم

 

که رود ِ روان ِ ترا دوست دارم

 

                □ □ □

  

ببین نازنین! آسمانت چه آبی ست

 

من آن آسمان ِ ترا دوست دارم

 

                □ □ □ 

 

جوانا تو مهمان ِ اُردیبهشتی

 

من آن میزبان ِ ترا دوست دارم

  

               □ □ □

  

صدایت: معطرترین ارمغانت

 

ازین ارمغان ِ ترا دوست دارم

 

                □ □ □

 

 سرود ِ ترا نازنینا ستودم

 

شکوه ِ بیان ِ ترا دوست دارم

 

                □ □ □

 

 نسیم ِ نوینت پیام آوَرَت شد

 

پیام آوران ِ ترا دوست دارم

 

                □ □ □

 

 ترا سینه، آئینه ی آذرخش ست

 

درخشندگان ِ ترا دوست دارم

 

                □ □ □

  

هلا... ای تو خُنیاگر ِ شادی ی من

 

دلِ شادمان ِ ترا دوست دارم

 

                □ □ □

 

 تو تیر ِ رها گشته ی روزگاری

 

نشان ِ کمان ِ ترا دوست دارم

 

                □ □ □

 

 مگو با من ای گُل: چنان وُ چنینم

 

چنین وُ چنان ِ ترا دوست دارم

 

                □ □ □

 

 بیا خانه را آبروی جهان کُن!

 

که من، خان و مان ترا دوست دارم

 

                □ □ □

 

 کجا آشیان کرده آواز ِ سبزت؟

 

به دل، آشیان ِ ترا دوست دارم

 

                □ □ □

 

 سیاوش شدی در گذرگاهِ آتش

 

غم ِ داستان ِ ترا دوست دارم

 

                □ □ □

 

 ترا شعله وُ شعر وُ شورست همراه

 

همین همرهان ِ ترا دوست دارم

 

                □ □ □

 

 کنون روزگارست آموزگارت

 

سخن-گُستران ِ ترا دوست دارم

 

               □ □ □

 

 بخوان وُ ببارانم وُ تازه تر کُن!

 

که باران ِ جان ِ ترا دوست دارم

 

                □ □ □

 

 گمانت فراتر ز دیروزیان ست

 

من امروزیان ِ ترا دوست دارم

 

                □ □ □

 

 تو قُویی وُ دریا ترا می سُراید

 

غزل-خواندگان ِ ترا دوست دارم

 

                □ □ □

 

 بگو تاک ها را به خاکم نشانند

 

که دُردی کشان ِ ترا دوست دارم

 

                □ □ □

 

 پیام ِ دلت همچنان ارغوانی ست

 

غم ِ ارغوان ِ ترا دوست دارم

 

                □ □ □

  

هر آنجا سخن، از تو شوریده جان ست

 

تو وُ عاشقان ِ ترا دوست دارم

                □ □ □

 

 همان شاعر ِ شعر ِ نیلوفرم من

 

که نیلوفران ِ ترا دوست دارم

 

تیر  1386

--------------------------------------------------------------------------------------------------------

 

 

ارابه ران باران

از مجموعه شعر ( با آينه دوباره مدارا كن)

 

روزي كه آفتاب

از آسمانِ برگ، گذر مي كرد

بر شورِ شعله هاي گل سرخ

پروانه يي نشست

من خم شدم به روي شقايق.

(‌آن روز با تو بودم.)

{}

 

امروز

با آبهاي تازه، گذر داري

پاروزنان به جانبِ آي.

گل نيست

در كنار تو عطري نيست

فانوسها دوباره فرو مردند.

دست كدام باد؟

                   نمي دانم

رؤياي روشناييِ دلها را

تا خوابهاي خاطره بردند.

 

اي شاديِ شناورِ قايقران!

در ساحلِ صميميِ گلها

نيلوفرانه منتظرم باش!

ارابه رانِ باران

                    مي آيد.

                              26 بهـمن 68

 

 

 

 

 

 

مجموعه شعر« كسي ميان علفها دو فصل منتظر است – شعرهاي 73 الي 69»

 

شعــر

 

در بامداد

بر آسمانِ عاطفه

ابري نيست.

پيراهن زمين

از عطرِ ناشناخته يي

خيس است.

 

خورشيد

منظومة تيسمِ جاري.

 

هر باغ

پژواكِ شادمانِ گلوي خاك.

هر سطر از سرودة گيلاس

فريادِ فاتحانة فروردين.

دل

با صداي نرمِ پرنده

با آب ها رابطه دارد.

 

بر بالهاي پرواز

از صبح روشناي‌ِ نمناك ِ نسترن

تا عـصرِ عارفانة نعناع

رگباري از سلامِ شكوفه ست.

 

اندوه

از نغمه هاي نارس نارنج

مي ريزد

آنجا كه سايه هاي فراموش

در پاي آن چنار قديمي

                                خاموشند.

 

گرداب

اضطرابِ غريـق است.

وقتي صداي پاي مسافر

غمگين ترين طنينِ شبانگاهي ست

در رازهاي كوچة بن بست.

 

بر بازوان ابر

بيـــدار

بوي بوسة باران.

در سايه سارِ سنگ

آهنگِ آرزوي درخنان.

 

آغوش مي گشايد

بر من

زيباييِ صدايِ چكاوك

در فصل مهربانيِ آهو.

ناگــاه

از روبرو

دوشيزه يي ز خواب

با ساقي از ستاره

با زعفرانِ زمزمه

                       مي آيد

تا التهاب را

بر عشق

بر شعر عاشقانه 

                     بيفشانَد.

 

 در سوگِ آن ترانة آبي

بوي هزار نام

خم مي شود به روي گل سرخ.

بر پلكِ بيمناكِ علفهاي يخ زده

در نيزه زارِ همهمه يي تاريك

جوباره يي ز پچپچة  نورِ يك گياه

سَرريز مي كند.

 

با نم نم ِ دوباره يك ساز

دلتنگيِ بنفشِ بنفشه

                             بيدار مي شود.

دستم ز تاكِ سبزترين آهنگ

يك خوشه از ترانه شيدايي

                                 مي چيند.

 

هر چند

لبـخــندِ آفتابِ نگـــاهي

در آهِ خـانه

منتظرم نيست.

 

 در رهــگـذارِ خــار

-                    تا آن سوار گمشده باز آيد –

روياي تند خوي درختي

شمشير در شقاوتِ پاييز مي نهد.

 

در

باز نيست

رنگين ترين خطابه گندم

در خاطراتِ خاك   

                        فرو خفتـه ست

آوازِ ابر را

در

باز نيست.

باران

چه باك گر كه نبارد

دستم به ريشه هاست.

در ژرفناي ساكتِ اقيانوس

سنگي سياه

در خوابِ خوفناكِ اساطيري ست.

هيجانِ جانِ روشنِ ماهي ها

از ازدحام دام

خاموشي نگارة مرگ است

بر سنگ.

 

آنجا كه چشمِ چشمه و نرگس

زيباتر است

 

ماري

دروازه بانِ قلعة شفاف است.

فرزانگان

ديدارِ آشيانة راحت را

از نردبان شيرين

بَر مي شوند

دلخستة تلاشِ معاشند و بي نصيب

از پله هاي تلخ

                   فرو

                        مي غلتند.

اين ظلمت است، ظلمت.

كوهواره هاي حسرت

                           بر دوش

همدوشِ لحظه هاي پرندين و سوخته

در زير سقفِ صاعقه مي خوابد

مردي كه شانه هاي صبورش

تومارِ تازيانة تنهايي ست.

 

آن دوست

آن چكامة ديدار

وقتي كه بال مي زند

بر شاخسارِ من

رخسارِ نام هاي زمين

آبي ست.

 

در شامگاه

اسرارِ وا‍ژگانِ برهنه

تنپوشِ بي قرارِ سپيده ست.

  

 

دريغ بر من و عشق

از مجموعه شعر "باآينه دوباره مدارا كن"

به جانِ شيفته و دوست فرزانه ام محمود دولت آبادي

 

هميشه دستي، تلخ

ميان قلب من و لحظه هاي شاداب است.

هميشه آينه يي در من به سنگْ پارة اندوه

                                                             مي شَكَنَد.

هميشه، آه... هميشه

گلي به حجلة گلدان

در آستانِ شكفتن

                           مي ميرد.

 

كدام برگ، كدامين درخت مي داند

گياهدانة عشق

چه سرنوشتي دارد.

درين تواليِ ظلمت

طلوع زمزمة آن ستاره درشب من

نسيمِ رويشِ روز است.

كه چون تغزلِ آب

مرا به روشنيِ آفتاب خواهد برد

و مثل يك عاشق

تبسمي از گل

نگاهي از آتش

نوازشي از نور

براي زيستنم كافي ست.

 

دروغ نيست

طراوتي ست به جانم

طراوتي ست درونِ رگِ گياه و سپيده

كه آب هاي جهان را زلال خواهد كرد

و خاكهاي سترون را

نشاطِ رويشِ رقصِ جوانه خواهد داد

و در پيالة آواز بادهاي شمال

پيامِ عطرِ علفهاي تازه خواهد ريخت.

 

دريغ بر من و عشق.

هميشه، آه... هميشه

گلي به حجلة گلدان

در آستانِ شكفتن

                          مي ميرد.

                                          5 مرداد 68

                                           رضا مقصدي