|
جدیدترین ها: قيام ِ قامت ِاين باغ را تماشا کن
دیشب تمام چهره ی آیینه، اشک بود سهراب را صدای صميمانه، سرخ کرد، صدای نا ميرا - به خاطرۀ چاک چاک ِ سعيد سلطانپور دریا نوید ِ سبز ِ "ندا" را شنیده است در روزگارِ خار، گلی پروريد و رفت درسینه ی صبور ِ ما، سی سال غم نشست به خاطره ی شورانگیز ِ بیژن ترقی + هشتم آبان 1388
|
قيام ِ قامت ِاين باغ را تماشا کن
درون ِ سينه ی ما عشق را تماشا کن *** سلام ِ ساحل ِ ما را به موج ها برسان *** اگر که زمزمه ی اين زمانه، زيبا نيست *** بيا ترانه ی تابان ِ صبح ِ پنجره را *** که ِ گفته است که گم گشته است عاطفه ام؟ *** ببين طنين ِ صدای صميمی ِ ما را *** اگر به شاخه ی ما برف های بهمن ريخت *** من از سُلاله ی دلبستگان ِ بارانم *** شمال، از نفس ِ واژگان ِ من، سبز ست *** شبانه، منتظر ِ آفتاب ِ صُحبدمم *** سر ِ سپيده ی فردای ِ ما سلامت باد *** تمام ِ عاطفه ام عطر ِ عاشقانه گرفت *** مگو به داس، سخن گفته اند با گل ياس
+ هشتم آبان 1388
|
در آرزوی عاطفه وُ آب، زیسته ست جانی که از جوانی ی سرشار، سبز بود. در جنگلی که در گذر ِ باد های سرد از دیر تا هنوز، نَفَس می کشد به درد در سایه ی ترانه ی مهتاب زیسته ست تا باد از کنار ِ ما ناشاد بگذرد. سهراب را صدای صمیمانه، سرخ کرد وقتی که در برابر ِ چشم ِ بهاره اش پاییز ِ روزگار آتش به جان ِ تاره ی آوازها کشید او خواند آنچه را که به دل عاشقانه دید آن دل که با جوانه ی بی تاب زیسته ست.
پیغام ِ پَهنه گُستر ِ مرگِ تگرگ را سهراب با ترانه ی تابان ِ تازه اش بر سینه ی سپیده ی فردا نوشته است.
"تهمینه" را چه غم یک باغ، بر حماسه ی یک گل، سلام کرد باغی که واژه های شکوفای ِ شاخه اش زیبایی ی شناور ِ شمشاد ِ شاد را شور ِ کلام کرد.
زبیاست زندگی باور کن ای سپیده ی فردای سربلند! با ماست زندگی. شادا دلی که در تپش ِ آب وُ آینه همچون دل ِ شکفته ی سهراب زیسته ست.
28 تیر 88
+ سی ام شهریور 1388
|
هم اينک، سيمای صميمی ِ سعيد سلطانپور پيش چشم من است. امواج انسانی، در خيابان جام جم تهران اورا در حلقه ی مهربانش فرا گرفته است. قامت بلند وُ سپيدی موی وُ سياهی ِ لباسش از دور ديده می شود. ديری نمی گذرد در سال شصت در شب ِ داماديش به دام ِ جانيان ِ تازه از راه رسيده می افتد و در اندک مدتی صدای سپيدش سوراخ سوراخ می شود و از بلندای ِ خود، فرومی افتد. اما نمی ميرد. "با کشورم چه رفته ست" به خاطرۀ چاک چاک ِ آغاز ِ خاطرات ِ من از توست
در جاری ِ هميشه ی آن جويبار ِ نور ديشب ترا دوباره صدا کردم ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ ** از سعيد سلطانپور
+ ششم شهریور 1388
|
دریا نوید ِ سبز ِ "ندا" را شنیده است
زیبایی ِ زمانه صدا می زند ترا + یکم مرداد 1388
|
آواز را برای تو میخواند رو، سویِ روشنايیِ يکدست، میشتافت با ما – به وای وای – سرودی سياه خواند پاييز را زشاخه فرو میريخت سر را به روی شانهی خورشيد میگذاشت ▄ اينک شکسته در پیِ او راه میرويم چندان نماند تا که ببيند ترانهاش
+ هجدهم تیر 1388
|
|
|
