جدیدترین ها:
درسینه ی صبور ِ ما، سی سال غم نشست
به خاطره ی شورانگیز ِ بیژن ترقی
+ دوازدهم تیر 1388
|
|
درسینه ی صبور ِ ما، سی سال غم نشست
این بار، عاشقانه به پا خیز وُُ سبز باش آتش به جان ِ تازه، برانگیز وُُ سبز باش *** بگذار این بهار به نام ِ تو گل کُند بگذر زرنج ِ اینهمه پائیز وُُ سبز باش *** آن آینه، سلام ِ سپید ِ ترا شنید با آب ها دوباره در آمیز وُُُ سبز باش *** نور ِ تو از میان ِ دل ِ ما عبور کرد ای شور ِ نوشکفته! دل انگیز وُُ سبز باش *** درامتداد ِ اینهمه شمشادهای شاد با عطر ِ آب وُعاطفه، لبریز وُُ سبز باش *** دست ِ کدام پَست، ترا زخم می زند؟ بیداد ِ این زمانه، فروریز وُُ سبز باش *** جنگل، ترا در آینه ها سبزدیده است باهرتَبَر- هر آینه – بِستیز وُُ سبز باش *** آواز ِ تو زمین وُ زمان را زلال کرد بازردی ِ زمانه، در آویز وُُ سبز باش *** گیلان ِ من ترانه سُرای ِ سپید ِ توست خندان بخوان! چکامه ی تبریز وُُ سبز باش *** دریاد ِ این درخت، صدایت معطرست این عطر را به شاخه، بیاویز وُُ سبز باش *** بگذار! - با طراوت ِ یک عشق ِ سر بلند- گلدان ِ لاله را به سر ِ میز وُُ سبز باش *** در سینه ی صبور ِ ما، سی سال غم نشست با شادی ِ شکفته، به پا خیز وُُ سبز باش کلن چهارم تیر ماه 88
+ دوازدهم تیر 1388
|
در "مرضیه"، شکفت غزل های دلکش ات به خاطره ی شورانگیز ِ بیژن ترقی
نام ِ تو همنشین ِ نگین ِ ترانه بود شعر ِ تَرَت ترانه سرای زمانه بود *** دست ِ تو عاشقانه ترین حرف را نوشت آنجا که ماجرای دلت صادقانه بود *** بیگانه نیست خانه ام از آهِ آتشین آواز ِ تو یگانه ترین یار ِ خانه بود *** در "مرضیه" ، شکفت غزل های دلکش ات " برگ ِ خزان" ، برای دلت یک بهانه بود *** میخانه ات به خانه ی دل ها پیاله داد در بامداد ِ سینه ات، شور ِ شبانه بود *** سوز ِ تو با سروده ی هر ساز، می نشست آه ِ تو آفتاب ِ مرا آشیانه بود *** ما را اگر که شور ِ جهان، در میان گرفت شادابی ی ترانه ی تو در میانه بود *** جان ِ تو با جوانه ی من، شادمانه زیست هر واژه ات درخت ِ مرا یک جوانه بود *** نازُک تر از نسیم ِ نَفَس های این چمن در من، هوای ِ تازه ی تو نازُکانه بود *** شعر ِ ترا دو باره دلم بر زبان کشید دیدم که شور ِ شعله ورش، شادمانه بود *** برگ ِ خزان، به جان ِ جوانم فرو فتاد تیر ِ ترا همیشه دل ِ من، نشانه بود *** "دلکش"، غم ِ قدیم ِ غزل را به دل، کشید با او تغزّل ِ دل ِ تو، دلکشانه بود *** این "آتشی" که از پس ِ آن "کاروان" به جاست گلبانگ ِ سرخ ِ عاطفه ی عاشقانه بود
رضا مقصدی کلن 28.04.2009 + سوم خرداد 1388
|
باز آمدنِ تو، باز دیدن دارد
آواز تو از دلم، شنیدن دارد
   ◘ از پونه پیام ِ آشنا می آید
◘ این بار، چو این بهار می باید زیست
◘ برخیز و بیفشان و بباران، ما را
◘ من چون چمنم تو بادِ فروردینی
◘ باز آمدنِ تو، باز دیدن دارد آواز تو از دلم، شنیدن دارد + سوم فروردین 1388
|
بپوش پیرهن ِ بی قرار ِ آبی را درآمدی ز درم تا ترا نظاره کنم کسی که منتظر ِ شعر ِ لحظه هاست منم
□ □ □
درین زمان که ز دیدار ِ دوست، خرسندم به جان ِ دوست، تپش های عاشقانه منم
□ □ □
سرای من ز صدای پرنده، رنگین ست که با سپیده ترا می سراید این سخنم
□ □ □
بپوش پیرهن ِ بی قرار ِ آبی را که تا زمانه بخوانَد ترا به پیرهنم
□ □ □
تن ات همیشه برایم زلالِ مهتاب ست ستاره را تو صدا کن، به آسمانِ تنم
□ □ □
دلم هوای علف های تازه تر دارد که همسرشت ِ صمیمیِ سبز ِ این چمنم
□ □ □
خوشا که نامِ مرا عاشقانه بنویسی خوشم که نام ترا بشنوند از دهنم
□ □ □
که در غزل، نَفَسِ صبح سبز ِ لاهیجان و در قصیده، خراسان ِ جان ِ آن وطنم
+ هجدهم بهمن 1387
|
گفته شده است که عکس این دو پرنده در کشور اکراین گرفته شده است. میلیون ها نفر در کشور آمریکا و اروپا با دیدن این عکس ها گریه کرده اند. عکاس این عکس ها آنها را به بالاترین قیمت ممکن به روزنامه های فرانسه فروخته است و تمام نسخه های روزنامه در روز انتشار این عکس بطور کامل فروخته شده است.
در تصویر اول پرنده ماده زخمی روی زمین افتاده و منتظر شوهرش می باشد
در تصویر دوم پرنده نر برای همسرش با عشق و دلسوزی غذا می آورد
در تصویر سوم پرنده نر مجددا برای همسرش غذا می آورد اما متوجه بی حرکت بودن وی می شود لذا شوکه شده و سعی می کند او را حرکت دهد
لحظه ای که متوجه مرگ عشق خود می شود و شروع به جیغ زدن و گریه می کند
در کنار جنازه همسرش می ایستد و همچنان به شیون می پردازد
در آخر مطمئن می شود که عشق به او باز نمی گردد لذا با غم و ناراحتی کنار جنازه وی آرام می ایستد
زیبایی ِ شناور ِ شور ِ پرنده را هم آسمانِ آینه می داند هم جان ِ عاشقان.
وقتی پرنده یی از مهر ِ بی قرار ِ بهارش گسسته شد باور کن ای درخت! یک شاخه، از جوانی ِ جانت شکسته شد.
وقتی پرنده یی از یار و از دیار و غزل، دور مانده است حتا در واپسین حرارت ِ هستی در جستجوی ِ بوی ِ نفس های جفت ِ خویش آغوش ِ آرزوست.
یعنی تنها نه در تغّزل ِ تابان ِ زندگی در مرگ هم ، تمام ِ دلش خوشبوست.
3 دسامبر 2008
+ هفدهم آذر 1387
|
|
|
